Dağı taşı yandırır

Karacaoğlan'ın aşk acısını abartılı ve güçlü imgelerle anlattığı bir koşma. Âşığın tek bir "ah"ı dağları taşları yakacak kadar ateşlidir; bülbülün feryadı da bağı tutuşturur. Divan şiirinden de tanıdık olan gül ile bülbül ikilisi, burada halk şiirinin sade diliyle yeniden kurulur.

1. dörtlük: Ey ağalar, başıma bir ateş düştü; bir ah çeksem dağı taşı yakar. Garip bülbül gül dalına konar, onun feryadı bütün bağı yakar.

2. dörtlük: Sabah erkenden sevgilimin sesine yöneldim; saçları ak göğsüne dökülmüştü. Ey güzel, ne diye bağın gölgesine saklanırsın? Yüzünün parıltısı bağı yakar.

3. dörtlük: Karacaoğlan der ki gençliğimde dileğim o ak göğüste kaldı. Sevda bağında gezintiye çıkmıştık; yolunu şaşıran o bağı yakar.