Dostun bahçesine bir hoyrat girmiş

Pir Sultan Abdal'a atfedilen, türkü olarak da çok sevilen bir şiir. Dostun bahçesine giren "hoyrat" (kaba, saygısız kişi), gülü dererken dalını kırar. Bu imge, sevgiliye ya da inanç yoluna verilen zararı anlatır. Nakarattaki "Neredesin de dudu dillim nerede" seslenişi, şiire derin bir özlem katar.

1. dörtlük: Dostun bahçesine kaba bir adam girmiş; ey benli güzel, bahçe korudur. Gülünü dererken dalını kırmış; ey benli güzel, dal kurudur. Neredesin papağan dillim, neredesin kara gözlüm?

2. dörtlük: Bu meydanda postumuz serilir; Allah'a şükür, dostumuzu gördük. Bir gün kara toprak üstümüzü örter; ey benli güzel, beden çürür.

3. dörtlük: Pir Sultan Abdal'ım, iş baştan başlar; iyisini korur, kötüsünü taşlar. Arı bin çiçekten bir kovana bal işler; ey benli güzel, gönül arıdır.