Elif

Karacaoğlan'ın en sevilen koşmalarından biri. Şiirin adı olan "elif", Arap alfabesinin ilk harfidir ve dik, ince yazılışı yüzünden halk şiirinde sevgilinin servi gibi düzgün boyunu simgeler. Aynı zamanda Elif burada sevilen kızın adıdır; şair her dörtlüğü "elif elif deye" nakaratıyla bitirerek hem harfi hem kızı aynı anda anar. Kar taneleri, yayla çiçekleri ve göldeki ördekler, Karacaoğlan'ın aşkı doğa imgeleriyle anlatma ustalığını gösterir.

1. dörtlük: İnce ince kar yağıyor, tanecikler "elif elif" diye savruluyor. Deli gönlüm de bu sevdayla bir derviş gibi şaşkın, "Elif" diye dolaşıyor.

2. dörtlük: Elif'in yürüyüşü süslü, bakışları yavru bir şahin gibi; teni yayla çiçekleri gibi kokuyor.

3. dörtlük: Elif kaşlarını çatınca bakışı göğsüme batıyor; ak elleriyle kalem tutup "elif" harfini yazıyor.

4. dörtlük: Evlerinin önünde bir çardak var, Elif'in elinde bardak; yeşil başlı bir ördek gibi süzülüyor.

5. dörtlük: Karacaoğlan'ın gönlü sıradan güzelleri sevmez; Elif ilikli düğmelerini "elif elif" diye çözüyor.