Şu karşıki karlı dağı gördün mü

Pir Sultan Abdal'ın dünyanın geçiciliği üzerine yazdığı, tasavvufi derinliği olan bir koşması. Eriyen kar, yere yüzünü sürerek akan sular, kuruyan ağaçlar; her şey göçüp gitmektedir. Şair doğadaki bu değişimden insana ibret çıkarır ve kalıcı olanın yalnızca Allah olduğunu söyler. Son dörtlükte inanmayanların sözlerine aldırmadan yola bağlı kalmayı öğütler.

1. dörtlük: Şu karşıdaki karlı dağı gördün mü? Rüzgârını bulmuş, eriyip gidiyor. Akan sularından ibret aldın mı? Yüzünü yerlere sürüp gidiyor.

2. dörtlük: Sürünün önünde giden avcıları sıcak günlerde güneş yakar; ezelden beri meyve veren ağaçlar bile kalmamış, kuruyup gitmiş.

3. dörtlük: Allah'ım, sen her şeye gücü yetensin; üstümüzü dört direkli bir çadır gibi örtersin. Çağırdığımız her yerde hazırsın ve görürsün.

4. dörtlük: Bizim denizimiz derindir, boyu ölçülmez; bin öğüt versen birini dinlemeyen olur. Başıboş merkep hiçbir yere bağlanmaz, yularını sürüyerek gider.

5. dörtlük: Pir Sultan sözü özünden söyler; gerçek âşık iki gözünden sakınır. İnkârcıların sözüyle bizim gölümüz eksilip kurumaz.