Esdikçe bâd-ı subh perîşânsın ey gönül

Her beyti "ey gönül" redifiyle biten bu gazelde Nedîm kendi gönlüyle konuşur. Gönül, sabah rüzgârıyla dağılan, tövbesine pişman olan, akla yabancı düşen ve aşk kervanının önünde meşale gibi yanan bir varlık olarak çizilir.

1. Ey gönül, sabah rüzgârı estikçe perişan oluyorsun; galiba sevgilinin perçeminin esirisin.

2. Gül mevsiminde benim gibi sen de içki tövbesinden pişmansın sanırım, ey gönül.

3. Gözyaşımda bu alev nedendir? Meğer sen ağlayışların içinde yanıp tutuşarak gizlenmişsin, ey gönül.

4. Ben sana "Şarap içme, güzel sevme" mi dedim? Benden neden böyle kaçıyorsun, ey gönül?

5. Akılla ve şuurla yabancı gibi davranıyorsun; sanki göğsün içinde bir misafirsin, ey gönül.

6. Hayretle bakışın suyu bile aynaya çevirdi; Allah için ne yakıcı bir ateşsin, ey gönül!

7. Hac yollarında kervanın önündeki meşale gibi, aşk ehlinin arasında parlıyorsun, ey gönül.

8. Mademki sevgi kadehini Nedîm'e sundun, lütfet de bari biraz kansın, ey gönül.