Esrâr Dede Mersiyesi

Şeyh Gâlib'in yakın dostu ve yol arkadaşı, Mevlevî şair Esrâr Dede'nin 1796'daki ölümü üzerine yazdığı mersiyedir. Her bent sekiz dizeden oluşur. Şiirde dostluğun derinliği, ölümün yarattığı boşluk ve tasavvufi teslimiyet bir arada duyulur. "Esrâr" kelimesi hem dostun adı hem de "sırlar" anlamıyla kullanılır.

1. bent: İnci yağdıran gözüm kan ağlasın; o vefalı dostumu ansın, ağlasın. Baştan ayağa bütün varlığım, dost da düşman da ağlasın; Esrâr'ın hikâyesini dinleyen herkes ağlasın. Görülmemiş bir cevheri yitirdim, ne yazık, ah! Onu toprağa gömüp geri döndüm.

2. bent: Şerefli varlığı dünyada bir hatıraydı; yoklukta, aşkta ve hünerde sebatlıydı. Her gece mum gibi benimle yanar, gündüz gölge gibi yanımdan ayrılmazdı; gerçek bir âşık, can dostuydu. Biraz daha yaşasaydı ne olurdu! Allah verdi, yine aldı; biz kıyamet gününe kadar beklemekle kaldık.

3. bent: Son nefesteki sohbeti sevgi oldu; ayrılık derdi bağrıma bir yara vurdu. Keşke o âşıkla sohbet etmeseydim de bu hasret ateşi canımı yakmasaydı. Eyvah, o gülen gülümü, sırrımı (Esrâr'ımı), gönlümü ve canımı ölüm elimden aldı.

4. bent: O aya mutlu kabri mübarek olsun; Mevlâ ona şefaat makamını nasip etsin. Ne çare, nasibi bitmiş, vakti gelmişti; dünyanın âdeti hep sevenleri ayırmaktır. Gördüğüm, bu fani dünyanın faniliğidir; kalıcı olan yalnız Allah'ın rızası, beka yalnız Hakk'ındır.

5. bent: Mevlevî meydanında iz bırakıp Anka kuşunu avlar gibi şevkle uçardı; ney ve def eşliğinde ah ederek semâ ederdi. Aradığı hazineyi Hak'ta bulmuştu; ne çare, Gâlib'i hasretle bırakıp gitti. Pîrlerin huzurunda muradına ersin.