Menüm tek hîç kim zâr ü perîşân olmasın yâ Rab

"Olmasın yâ Rab" redifiyle her beyti bir dua gibi biten bu gazel, Fuzûlî'nin aşk acısını hem şikâyet hem de razı olma duygusuyla anlattığı şiirlerindendir. Âşık bir yandan kimsenin kendisi gibi olmamasını diler, bir yandan da sevgilinin cefasının bitmesini istemez.

1. Ya Rabbi, hiç kimse benim gibi inleyen ve perişan olmasın; aşk derdinin esiri, ayrılık yarasının sahibi olmasın.

2. Merhametsiz güzellerden durmadan eziyet çekiyorum; ya Rabbi, hiçbir Müslüman bu kâfirlerin esiri olmasın.

3. O ay yüzlüyü beni öldürmeyi düşünürken gördüm; derdim şu: bu düşüncesinden pişman olmasın.

4. O selvi boylunun oku tenimden çekilip çıkarılmak istenirse, okun ucu değil yaralı gönlüm çıksın.

5. Adaleti yok, zulmü çok deseniz de ne olursa olsun, gönül tahtına ondan başka sultan oturmasın.

6. Eziyete ve cefaya alışkınım, onlarsız hâlim ne olur; ya Rabbi, cefasına sınır, eziyetine son olmasın.

7. Fuzûlî esenlik hazinesini meyhane köşesinde buldu; orası mübarek bir mülktür, o mülk yıkılmasın ya Rab.