Faik Âli Ozansoy

Faik Âli Ozansoy 1876'da Diyarbakır'da doğdu. Babası devlet adamı, şair ve tarihçi Mehmet Said Paşa, ağabeyi Servet-i Fünûn şairlerinden Süleyman Nazif'tir. İlk ve orta öğrenimini Diyarbakır'da tamamladı, İstanbul'da Mülkiye Mektebi'ne devam etti. 1897'de Servet-i Fünûn dergisinde çıkan şiirleri yüzünden kısa bir süre gözaltına alındı; Mülkiye'den 1901'de mezun oldu.

Bursa vilayetinde maiyet memurluğuyla başladığı devlet hizmetinde kaymakamlık, mutasarrıflık ve Dâhiliye Nezareti Teftiş Heyeti başkâtipliği yaptı; Mütareke yıllarında kısa bir süre Diyarbakır valiliğinde bulundu. Daha sonra Saint Benoit Mektebi'nde Türkçe, Mülkiye Mektebi'nde Fransızca okuttu ve 1931'de emekli oldu. 1 Ekim 1950'de Ankara'da öldü; vasiyeti üzerine İstanbul Zincirlikuyu'da Abdülhak Hâmid'in yanına defnedildi.

İlk şiirlerinde Servet-i Fünûn anlayışına bağlı kaldı; serbest müstezat ve sone gibi biçimler kullandı, hep aruzla yazdı. Abdülhak Hâmid'e olan hayranlığı ve onun etkisi yüzünden "İkinci Hâmid" diye anıldı. Fecr-i Âtî topluluğuna katıldı, topluluğun başkanı ve isim babası oldu. Şiirlerinde tabiat, ferdî aşk, kadın ve ölüm temaları öne çıkar; II. Meşrutiyet'ten sonra toplumsal konulara yöneldi ve dili sadeleşti.

Başlıca eserleri: Fâni Teselliler (şiir), Midhat Paşa (şiir), Temâsil (şiir, 1911), Elhân-ı Vatan (şiir, 1915), Pây-ı Tahtın Kapısında (tiyatro, 1918), Nedîm ve Lâle Devri (tiyatro, 1950). Oğlu Munis Faik Ozansoy ile 1936'da Marmara dergisini çıkardı.