Ey Müselmânlar medet ol yâr pinhân ayrılır

Nesîmî'nin "ayrılır" redifli gazeli. Şair, sevgilinin gidişini bedenden canın ayrılmasına benzetir; her beyitte bu ayrılığın başka bir yüzünü anlatır. Gözlerinden okyanus gibi yaş akar, rengi sararır, boyu hilal gibi bükülür. Altıncı beyitte ayrılığı, Kur'an'da ve divan şiirinde çok anılan Yakub ile Yusuf'un ayrılığına bağlar. Son beyitte ise çareyi kaderde bulur: Herkesin payı ezelde ayrılmıştır.

1. Ey Müslümanlar, imdat! O sevgili gizlice ayrılıp gidiyor. Ağlamayayım da ne yapayım; bedenden can ayrılıyor.

2. Ey put gibi güzel, ayrılığın elinden inleyip ağlıyorum; gözlerimden sanki bir okyanus akıyor.

3. Ben bu yüzden hasta ve dertli oldum: Hasta gönlümün merhemi, bu derdin dermanı benden ayrılıyor.

4. Rengim, yüzüm sarardı; boyum da hilal gibi büküldü. Çünkü o güneş yüzlü sevgili, o gülen dudaklar benden ayrılıyor.

5. Gücüm de sabrım da tükendi; sevgilisiz ne yapayım? Aklımı çıldırtan o büyüleyici göz benden ayrılıyor.

6. Başıma kıyamet koptu, hesap günü geldi sanki. Çünkü ey Yusuf gibi güzel sevgili, Ken'ân'ın yaşlı babası (Hz. Yakub) senden ayrılıyor.

7. Ey ayrılık ateşinde ciğeri yanıp kalmayan Nesîmî, çare ne? Ezelde "Biz paylaştırdık" hükmüyle herkesin payı ayrılmıştır. (Bu söz, Kur'an'daki "nahnu kasemnâ" ifadesine dayanır.)