Aşk dâmına giriftâr olalı zâr olubem

Evine kapatılan Leylâ, gecelerini mumla, pervaneyle, ayla ve bulutla dertleşerek geçirir. Buluta sevgilisine olan özlemini anlattıktan sonra, boynunda ve ayağında görünmez zincirler olduğunu söyler ve hâlini bu gazelle dile getirir.

1. Aşk tuzağına tutulalı inler oldum; bu ne belâdır ki ona böylesine tutsak oldum.

2. Ah ki dilim konuşmaktan, bedenim kımıldamaktan kesildi; keder evinin köşesinde bir duvar resmine döndüm.

3. Gönlümün derdini kimseye anlatacak gücüm yok; çünkü ayrılık hastalığıyla öylesine hasta düştüm.

4. Kınanmaktan korkum öyle bir dereceye vardı ki sevgiliye yabancı, yabancılarıma dost oldum.

5. Ey gül, artık sana "âşığım" demem; çünkü âşıklığımı sana açtığımdan beri diken gibi hor görüldüm.

6. Akıl, sabır, gönül ve din gitti; Allah'a şükür, sevda kıyısına giden yolculukta yükü hafif biri oldum.

7. Fuzûlî, artık kendimden hiç haberim yok; çünkü sevgilinin yüzünün hayaline hayran ve şaşkın oldum.

Bu gazel, Fuzûlî'nin Leylâ vü Mecnûn mesnevîsinde Leylâ'nın dilinden söylenir ve 14. Bölüm: Seher Yeli, Gül Bahçesi ve Bulut bölümünde yer alır (beyit 1398–1404). Mesnevînin tamamı için: Leylâ vü Mecnûn. Günümüz Türkçesi: leylailemecnun.net.