Yalnızlık
Ömer Seyfettin · Ömer Seyfettin, "Yalnızlık" (1905); metin: Vikikaynak
Güneş batmakta, ovada gecenin,
Gölgeleri büyür, büyür sararır
Ağaçlıklar, akan sular bir serin,
Rüzgâr ile dalgalanır, kararır
Kuşlar ötmez, yuvalar boş görünmez
Bir ışıltı uzaklarda, yazık ben
Öksüzüm şimdi, bu yolda giderken
Gök bile yıldızlarına bürünmez!
Eski izler, çirkin korkunç lekeler,
Kılavuzluk eder, zavallı atım
Şüphelenir bu gidişten ve kişner…
Gece gelir, ıssızlık sanki solur
Ve ruhum uyur uyanır, her adım
Atımın nal sadası ninni olur…
Şiirin açıklaması
Hikâyeleriyle tanınan Ömer Seyfettin'in gençlik yıllarında, 1905'te yazdığı bu şiir, iki dörtlük ve iki üçlükten oluşan sone biçimindedir. Güneş batarken ovada büyüyen gölgeler, rüzgârla kararan ağaçlar ve sular, ötmeyen kuşlar ve boş yuvalar yalnızlık duygusunu hazırlar. Yolcu kendini "öksüz" hisseder; atı bile bu gidişten şüphelenip kişner. Son üçlükte ıssız gece soluk alır gibi çöker ve atın nal sesleri yolcunun ruhuna ninni olur. Şiir, yazarın hikâyeye yönelmeden önceki şiir denemelerinin bir örneğidir.
Sözlük
- sararmak
- solmak, rengi atmak
- öksüz
- kimsesiz, yalnız
- kılavuzluk etmek
- yol göstermek
- kişnemek
- atın ses çıkarması
- ıssızlık
- tenhalık
- solumak
- soluk almak
- nal
- atın ayağına çakılan demir
- sada
- ses
Düşüncenizi yazın