Vardım ki yurdundan ayak göçürmüş

Bayburtlu Zihnî'nin en tanınmış koşması. Şair, bir zamanlar şenlikli olan bir yurdu ziyarete gider; ama orada kimseyi bulamaz. Sevgili göçüp gitmiş, otağ ıssız kalmış, meclisin kadehleri kırılmış, sakiler çekilmiştir. Şiir, divan şiirinin imgelerini (sâki, kadeh, gül, bülbül, Süleyman'ın tahtı, Leylâ ile Mecnûn) halk şiirinin koşma biçimiyle birleştirir. Zihnî'nin hem divan hem halk şiiri geleneğinden beslenen üslubunun güzel bir örneğidir.

1. dörtlük: Vardım ki sevgili yurdundan göçüp gitmiş; yavru uçmuş, otağı ıssız kalmış. Kadehler kırılmış, şaraplar dökülmüş; sakiler meclisten ayağını çekmiş.

2. dörtlük: Sümbülünü, şebboyunu, gülünü diken sarmış; Süleyman'ın tahtını şimdi yılan almış. Zevk ve neşe ehlini ah ve inilti sarmış; dostluk çağı gama dönmüş.

3. dörtlük: O ceylanı hangi dağda bulayım, o ceylan gözlüyü hangi ele sorayım? Leylâ'sını yitirmiş Mecnûn gibi dağdan dağa gezmiş, durağı yokmuş.

4. dörtlük: Zihnî dert elinden her zaman ağlar. Vardım ki bağ ağlar, bahçıvan ağlar; sümbüller perişan, güller kan ağlıyor; çünkü âşık bülbül o bağı terk etmiş.