Şeyhî

Asıl adı Yusuf Sinan olan Şeyhî, 14. yüzyılın ikinci yarısında Germiyan Beyliği'nin merkezi Kütahya'da doğdu. Tıp eğitimi aldı ve hekim olarak tanındı; bu yüzden "Hekim Sinan" diye de anılır. Tasavvufla da ilgilendi ve Hacı Bayram-ı Velî'ye bağlandı; "Şeyhî" mahlası bu tasavvufî kimliğinden gelir.

Germiyan beylerinin yanında bulundu, ardından Osmanlı sarayına geçti. Rivayete göre Çelebi Mehmed'in hastalığını tedavi etti ve ödül olarak bir köy aldı. Bu köye giderken yolda soyulmasından duyduğu öfkeyle, Türk edebiyatının en ünlü hicivlerinden Harnâme'yi (Eşek Kitabı) yazdığı anlatılır. 1431 yılı civarında öldü.

Şeyhî, Anadolu'da divan şiirinin gelişmesinde önemli bir yere sahiptir. Nizâmî'den uyarladığı Hüsrev ü Şîrîn mesnevîsi, Türk edebiyatının en güzel mesnevîlerinden biri sayılır; eser, şairin ölümü üzerine yeğeni Cemâlî tarafından tamamlanmıştır. Gazellerinde aşk ve tasavvuf, zarif hayaller ve söz sanatlarıyla birleşir. Kendisinden sonraki şairler onu "şairlerin şeyhi" olarak anmıştır.