Terci-i Bend
Bu kârgâh-ı sun' aceb dershânedir,Her nakş bir kitâb-ı ledünden nişânedir.
Tanzimat dönemi şiiri (1860–1896): Namık Kemal’in vatan ve hürriyet şiirleri, Abdülhak Hâmid’in Makber’i ve Türk şiirindeki ilk büyük yenileşme.
Tanzimat şiiri, Türk şiirinin Batı'ya yöneldiği ilk dönemin şiiridir. Tanzimat Fermanı 1839'da ilan edildi; edebiyattaki yenileşme ise 1860'ta Şinasi ile Agâh Efendi'nin çıkardığı Tercümân-ı Ahvâl gazetesiyle başladı. Bu dönemin şairleri şiiri saray ve meclis sohbetlerinden çıkarıp topluma seslenen bir araca dönüştürmeye çalıştılar.
Divan şiirinde pek görülmeyen vatan, hürriyet, millet, adalet gibi kavramlar bu dönemde şiirin merkezine yerleşti. Dönemin en coşkulu sesi "vatan şairi" Namık Kemal'dir. Hürriyet Kasidesi ile Vatan Şarkısı, hürriyet ve vatan sevgisini ilk kez bu kadar güçlü dile getiren şiirlerdir. Ziya Paşa ise divan şiirinin biçimlerini kullanarak yeni düşünceleri söyler: "Diyâr-ı küfrü gezdim" gazelinde Avrupa ile Osmanlı ülkelerini karşılaştırır, Terci-i Bend'inde insanın kâinat karşısındaki hayretini anlatır.
Tanzimat'ın ikinci kuşağında öne çıkan Abdülhak Hâmid Tarhan, "Şâir-i Âzam" (en büyük şair) diye anılır. Eşi Fatma Hanım'ın Beyrut'ta ölümü üzerine yazdığı Makber, ölüm karşısında isyan ile teslimiyet arasında gidip gelen sarsıcı bir ağıttır. Sahra ise Türk şiirinde kır hayatını konu alan ilk şiirlerden biri olarak bilinir.
Tanzimat şairleri yeni konular getirdiler, ama çoğu zaman eski biçimleri, aruzu ve gazeli bırakmadılar. Bu "eski ile yeni arasında" durumu, dönemi hem heyecanlı hem çelişkili kılar. Ayrıntılar için Tanzimat edebiyatı ve Terci-i bend ve terkîb-i bend nedir? yazılarımıza bakabilirsiniz. Dönemin ardından gelen yenileşme için Servet-i Fünûn şiiri sayfamıza geçebilirsiniz.