Sahra

Bir zamanlar karâr-gâhım idi,
Bedevîler gibi beyâbanlar.
Buna mûcib de iştibâhım idi:
Nasıl imrar-ı vakt eder anlar.

Belde halkında görmedim hayfâ,
Gördüğüm ünsü ehl-i vahşette!
Bedevîler sük’ün u rahatte,
Sürdüğü dâimâ ganemle safâ.
Beledî muttasıl esîr-i cefâ,
İntiâş âleminde zulmette!

Biri endişeden aman bulmaz;
Biri endişeye zaman bulmaz.