Hayâl-i ârızın bâğ-ı gönülde gül-izârımdır

Leylâ Hanım'ın gönlünü sevgiliye armağan ettiği bir gazel. Gül bahçesi, bülbül feryadı, selvi boy ve gözyaşı ırmağı gibi divan şiirinin bilinen imgeleri, bir kadın şairin sesiyle yeniden kurulur. Son beyitte şair, sevgiliye emanet ettiği küçük armağanın adını verir: Gönül. Mahlasın "Leylâ" olması, beyte Leylâ ile Mecnûn hikâyesinin yankısını da katar.

1. Yanağının hayali, gönül bağında benim gül bahçemdir; göğsümde (aşk) yaraları açıldı, bu benim ilkbaharımdır. (Kırmızı yara izleri, açılan güllere benzetilir.)

2. Umut gülüm açılmıyor; bütün güller açıldı ve soldu. Bu gül bahçesinde feryadımdan habersiz olan yalnızca sevgilimdir.

3. Sana iç dünyamı anlatmam bir hikâyedir, şikâyet değildir; senin aşkınla mahşere kadar yanmak benim övüncümdür.

4. Neden küstün? Âşık suçunu asla inkâr etmez; bu kırgınlığa sebep, elimde olmadan çıkan iniltimdir.

5. Ey naz fidanım, ne olur bir kere selvi gibi salınarak gel; bu gönül senin sarayındır, gözyaşım da onun önünden akan ırmaktır.

6. O güzeller şahına küçük bir armağan emanet ettim; onun adına gönül derler, Leylâ'nın yadigârıdır.