Mehmet Rauf

Mehmed Rauf, 12 Ağustos 1875'te İstanbul Balat'ta doğdu. Eyüp Rüşdiyesi ve Soğukçeşme Askerî Rüşdiyesi'nden sonra 1888'de Bahriye Mektebi'ne girdi, 1894'te mülâzım-ı sânî olarak mezun oldu. Çeşitli savaş ve eğitim gemilerinde görev yaptı, 1899'da yüzbaşı oldu; 1905'te Mekteb-i Bahriyye'de kitâbet muallimi olarak çalıştı. 1910'da bir romanı yüzünden yargılanıp hapis cezası alınca askerlikle ilişiği kesildi.

Halit Ziya Uşaklıgil ile mektuplaşarak başlayan dostluğu onu edebiyata yöneltti. 1897'den itibaren yaklaşık beş yıl Servet-i Fünûn dergisinde hikâye, roman, mensur şiir ve makale yayımladı; edebî hayatının en verimli dönemi bu yıllardır. 1899'da yayımlanan Eylül, Türk edebiyatında psikolojik roman tekniğinin ilk başarılı örneği sayılır.

Diğer romanları arasında Ferdâ-yı Garâm (1913), Genç Kız Kalbi (1914), Karanfil ve Yasemin (1924), Böğürtlen (1926), Define (1927), Son Yıldız (1927), Cerîha (1927), Kan Damlası (1928) ve Halâs (1929) bulunur. İhtizâr, Âşıkane, Son Emel, Hanımlar Arasında, Bir Aşkın Tarihi ve Üç Hikâye hikâye kitaplarıdır. Pençe (1909) ve Cidal (1911) adlı oyunları yazdı, Dârülbedâyi'in yönetiminde bulundu; Süs adlı bir magazin dergisi de çıkardı.

Eserlerinde aşırı hassasiyet, karşılıksız aşklar, hastalık, ölüm ve karamsarlık öne çıkar; Servet-i Fünûn yazarları içinde dili en sade olanı kabul edilir. 23 Aralık 1931'de İstanbul'da öldü.