Annabel Lee
Edgar Allan Poe · Çeviri: leylailemecnun.net
Yıllar yıllar önceydi,
Deniz kıyısında bir krallıkta,
Bir genç kız yaşardı, belki tanırsınız,
Annabel Lee'ydi adı;
Ve bu kızın başka bir düşüncesi yoktu,
Beni sevmekten, benim sevgimden başka.
Ben bir çocuktum, o da bir çocuktu,
Bu deniz kıyısındaki krallıkta,
Ama bir aşkla severdik, aşktan da öte bir aşkla,
Ben ve benim Annabel Lee'm;
Öyle bir aşk ki göğün kanatlı melekleri
Kıskanırdı onu da beni de.
İşte bu yüzdendi ki çok zaman önce,
Bu deniz kıyısındaki krallıkta,
Bir buluttan bir rüzgâr esti, üşüttü
Güzel Annabel Lee'mi;
Soylu akrabaları geldi de
Alıp götürdüler onu benden,
Bir mezara kapamak için
Bu deniz kıyısındaki krallıkta.
Gökte bizim yarımız kadar mutlu olmayan melekler
Kıskanıp durdular onu da beni de;
Evet! Sebep buydu (herkesin bildiği gibi,
Bu deniz kıyısındaki krallıkta)
Ki rüzgâr gece vakti çıktı buluttan,
Üşütüp öldürdü Annabel Lee'mi.
Ama aşkımız çok daha güçlüydü aşkından
Bizden yaşça büyük olanların,
Bizden çok daha bilge olanların;
Ve ne yukarıda, gökteki melekler,
Ne de aşağıda, denizin dibindeki iblisler
Ayırabilir benim ruhumu ruhundan
Güzel Annabel Lee'nin.
Çünkü ay hiç parlamaz ki bana getirmesin düşlerini
Güzel Annabel Lee'nin;
Ve yıldızlar hiç doğmaz ki duymayayım parlak gözlerini
Güzel Annabel Lee'nin;
Ve böylece bütün gece boyunca uzanırım yanına
Sevgilimin, sevgilimin, hayatımın ve gelinimin,
Orada, deniz kıyısındaki mezarında,
Uğuldayan denizin yanındaki türbesinde.
Şiir hakkında
Poe'nun tamamladığı son şiirdir; ölümünden iki gün sonra, 9 Ekim 1849'da yayımlandı. Ölümün bile ayıramadığı bir aşkı anlatır: Melekler iki gencin mutluluğunu kıskanmış, soğuk bir rüzgâr Annabel Lee'yi almıştır; ama şair her gece ayda, yıldızlarda onu görür ve deniz kıyısındaki mezarının başından ayrılmaz. Şiirdeki genç kızın, Poe'nun genç yaşta yitirdiği eşi Virginia'dan esinlendiği düşünülür. Leylâ ile Mecnûn'daki gibi, kavuşulamayan sevgili burada da ölümden sonra bile süren bir bağlılığın simgesidir.
Türkçesi: leylailemecnun.net (İngilizceden).
Özgün metin
It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
By the name of Annabel Lee;
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.
I was a child and she was a child,
In this kingdom by the sea,
But we loved with a love that was more than love—
I and my Annabel Lee—
With a love that the wingèd seraphs of Heaven
Coveted her and me.
And this was the reason that, long ago,
In this kingdom by the sea,
A wind blew out of a cloud, chilling
My beautiful Annabel Lee;
So that her highborn kinsmen came
And bore her away from me,
To shut her up in a sepulchre
In this kingdom by the sea.
The angels, not half so happy in Heaven,
Went envying her and me—
Yes!—that was the reason (as all men know,
In this kingdom by the sea)
That the wind came out of the cloud by night,
Chilling and killing my Annabel Lee.
But our love it was stronger by far than the love
Of those who were older than we—
Of many far wiser than we—
And neither the angels in Heaven above
Nor the demons down under the sea
Can ever dissever my soul from the soul
Of the beautiful Annabel Lee;
For the moon never beams, without bringing me dreams
Of the beautiful Annabel Lee;
And the stars never rise, but I feel the bright eyes
Of the beautiful Annabel Lee;
And so, all the night-tide, I lie down by the side
Of my darling—my darling—my life and my bride,
In her sepulchre there by the sea—
In her tomb by the sounding sea.
Düşüncenizi yazın