Hak Çalabım Hak Çalabım

Yunus Emre'nin bir münâcâtı, yani Allah'a yakarışı. Her beyit "Çalabım" redifiyle biter; bu söyleyiş, şiire bir dua samimiyeti verir. Yunus burada ne bilgisine ne ibadetine güvenir; tek umudu Allah'ın rahmetidir. Dördüncü beyit, Allah'ın sultanların saraylarında değil, alçak gönüllülerin gönlünde olduğunu söyleyen ünlü bir beyittir.

1. Ey Hak, ey Allah'ım, senin gibisi yok; ey rahmeti çok olan Allah'ım, günahlarımızı bağışla.

2. Ben derim ki: Ey hiçbir şeye muhtaç olmayan, bu derdin dermanı nedir? Sakın beni esirgeme, aşk ateşine yak.

3. Kullar senindir, sen de kullarınınsın; bunların günahları çok. Onları cennetine koy, Burak'a binsinler.

4. Ne sultanların, ne beylerin yanındasın, ne köşklerde, ne saraylarda; alçak gönüllülerin gönlüne girip orayı kendine durak edindin.

5. Ne ilmim, ne ibadetim, ne gücüm, ne takatim var; ancak senin yardımın yüzümü ak edebilir.

6. Yunus'u günahkâr kullarınla birlikte bağışla; eğer bağışlamazsan senden ayrı kalmak çok çetin olur.