Mehmet Âkif Ersoy

Mehmet Âkif, 1873'te İstanbul'un Fatih semtinde doğdu. Babası Fatih Medresesi müderrislerinden İpekli Tahir Efendi'dir. Arapçayı babasından öğrendi; Farsça ve Fransızca da öğrendi. Babasının ölümü ve evlerinin yanması üzerine kısa sürede meslek edinebileceği Halkalı Ziraat ve Baytar Mektebi'ne girdi ve 1893'te birincilikle bitirdi. Uzun yıllar veteriner olarak devlet hizmetinde çalıştı.

Şiirlerini Sırât-ı Müstakîm (sonra Sebîlürreşâd) dergisinde yayımladı. 1911'den başlayarak yedi kitap hâlinde çıkan Safahat, onun bütün şiirini toplar. Âkif, aruz veznini konuşma diline şaşırtıcı bir ustalıkla uydurdu; mahalle kahvelerini, yoksul evlerini, sokakları ve insanları gerçekçi manzum hikâyelerle anlattı.

Birinci Dünya Savaşı ve Millî Mücadele yıllarında Anadolu'ya geçti, camilerde verdiği vaazlarla halkı direnişe çağırdı ve Burdur milletvekili olarak Birinci Büyük Millet Meclisi'ne katıldı. Yazdığı İstiklâl Marşı, 12 Mart 1921'de Meclis tarafından kabul edildi. Âkif bu şiiri "milletime hediye ettim" diyerek Safahat'a almadı.

1925'te Mısır'a gitti ve on yılı aşkın bir süre Kahire'de yaşadı; Câmiü'l-Mısriyye'de Türk dili ve edebiyatı dersleri verdi. Hastalanınca İstanbul'a döndü ve 27 Aralık 1936'da öldü. Edirnekapı Şehitliği'nde gömülüdür.