Hayat

Celâl Sahir'in serbest uzunlukta dizelerle yazdığı bu şiirde hayat, insana durmadan saldıran acımasız bir düşman olarak kişileştirilir. Şair ondan kaçmaz; tam tersine, onu bütün silahlarını kuşanıp üstüne gelmeye çağırır.

Meydan okuma. Şiir, hayata bir katilin eli ve bir savaşçının beli gibi hançerini, kılıcını, en kıyıcı silahını kuşanmasını, gözlerini kan bürümüş bir deli gibi zincirlerinden boşanıp gelmesini söyleyen bir çağrıyla açılır. Şair, onun "sebepsiz" öfkesiyle saldırmasını ister.

Gülen yüzün ardı. Ardından hayattan, herkesi kendine esir eden o zalim başını kaldırıp şairin gönlünün ahını ve gözyaşını görmesini ister. Ama hayatın gördüğü yalnızca güler bir yüz, işittiği bir kahkahadır. Şair acısını gülüşün ardına gizlemiştir; bu yüzden "Yazık sana!" der.

Güçsüz bir düşman. En mutlu insanların pembe saadetine küçük bir kederi kara bir süs gibi ekleyerek onları yıkan hayat, iki düşük omuz, sıska bir göğüs ve hasta bir baştan ibaret bu dermansız düşmanı yenememiştir. Şiir, "Bu kırk yıllık muharebe bitsin artık!" haykırışıyla, yorgunlukla meydan okumanın birbirine karıştığı bir sonla kapanır.