İzler

Tevfik Fikret'in kısa ama çarpıcı şiirlerinden biri olan "İzler", zorlu bir yolda yürüyen bir insanın sonunda kendi ayak izlerine bastığını fark etmesini anlatır. Vikikaynak'taki metnin başında "Hürriyet yolunda" ibaresi yer alır; bu ibare yürüyüşü bir hürriyet yürüyüşü olarak okumaya imkân verir.

Zorlu yürüyüş. İlk dörtlükte şair dikenli, çetin ve taşlı bir alandan güçlükle, huzursuz ama inatla ve sabırla yürüdüğünü söyler. Önünde hep çakıl ve diken dolu bir yokuş vardır.

Yükseliş ve umut. Yol, iki yanı heybetli bir mezarlıkla çevrili yüksek bir minbere çıkar; gökte kızıl bir güneş gülümsemektedir. Şair bu kez, demin ıstırapla geçtiği yerden sevinçli ve vakur adımlarla geçer; yol yine aynıdır, yine çakıl ve dikendir.

Kendi izleri. Son dizelerde şair basıp geçtiği izlere dikkatle bakmak için eğilir ve bunların başkasına değil, hep kendisine ait olduğunu görür. Şiir böylece büyük umutlarla yürünen yolun aslında aynı yerde dönüp durduğu, insanın emeğinin kendi izleri üzerinde tekrarlandığı duygusuyla kapanır.