Felek ayırdı meni cevr ile cânânumdan

Leylâ ile Kays'ın mektepte başlayan sevgisi dillere düşünce Leylâ'nın annesi kızını azarlar ve onu evden çıkarmaz. Sevdiğinden ayrı düşen, derdini kimseye açamayan Leylâ, bu gazeli kendi kendine durmadan okur. Gazelde felekten şikâyet, gizli tutulan dert ve sabah rüzgârından haber bekleyiş öne çıkar.

1. Felek beni zulmüyle sevgilimden ayırdı; acaba inleyip feryat etmemden hiç çekinmez mi?

2. Yanık gönlümün ah ateşi bir alevle dokuz kat göğü tutuşturmayacaksa ne işe yarar?

3. Gizli derdim beni öldürdü; bu da ayrı bir dert ki gül yanaklı sevgilim bu gizli derdimden habersiz kaldı.

4. Ahım benim tek dert ortağımdı; ne yazık ki o da sonunda bıkıp hüzün kulübemden çıkıp gitti.

5. Gizli yaramı anlatmama ne gerek var? Nasılsa sonunda yırtılmış yakamdan belli olur.

6. Allah bilir ki sevgili canımdan ve gönlümden uzak değildir; ağlayan gözümden uzaksa ne çıkar?

7. Can, onun sevgisinin iziyle birlikte tenimden çıksa bile, o sevginin izinin canımdan çıkacağını sanmayın.

8. Ey sabah rüzgârı, lütfedip bundan sonra bana o salınarak yürüyen servi boylu sevgilimden bir haber getirir misin?

9. Ey Fuzûlî, ayrılık derdiyle hâlim perişan; ama kimse bu perişan hâlimden haberdar değil.

Bu gazel, Fuzûlî'nin Leylâ vü Mecnûn mesnevîsinde Leylâ'nın dilinden söylenir ve 8. Bölüm: Ayrılık Gazelleri bölümünde yer alır (beyit 715–723). Mesnevînin tamamı için: Leylâ vü Mecnûn. Günümüz Türkçesi: leylailemecnun.net.