Şol cennetin ırmakları

Yunus Emre'nin en tanınmış ilahilerinden biri. 8'li hece ölçüsüyle söylenen şiirde cennet, bütün varlığıyla Allah'ı anan bir bahçe olarak anlatılır: Irmaklar akarken, bülbüller öterken, güller kokarken hep "Allah" der. Her dörtlüğün "Allah deyu deyu" (Allah diye diye) nakaratıyla bitmesi, şiire zikir ritmi verir. Son dörtlükte şair, okuyana bugünün işini yarına bırakmamasını öğütler.

1–2. dörtlükler: Cennetin ırmakları "Allah" diye akar, bülbülleri "Allah" diye öter. Tûbâ ağacının dalları salınır, yaprakları Kur'an okur; cennet bahçesinin gülleri "Allah" diye kokar.

3–5. dörtlükler: Cennettekiler yer içer, melekler rahmet saçar; terzilikle anılan İdrîs Peygamber cennet elbiseleri biçer. Ağaçların direkleri altından, yaprakları gümüştendir; dalları uzadıkça "Allah" diye büyür. Cennetin hurileri ay yüzlü ve misk kokuludur.

6–7. dörtlükler: Hakk'a âşık olanın gözyaşı akar; içi dışı nurla dolar. Ne dileyeceksen Allah'tan dile, bu yola bir yol göstericiyle gir; bülbül güle âşık olmuş, "Allah" diye öter.

8–9. dörtlükler: Göklerin kapısı açılır, her yer rahmetle dolar; cennetin sekiz kapısı "Allah" diye açılır. Kapıyı açan melek Rıdvan, elbiseleri biçen İdrîs'tir; Kevser'den içen kanar, doyar.

10. dörtlük: Ey miskin Yunus, yarınına hazırlan; bugünün işini yarına bırakma. Yarın Hakk'ın huzuruna "Allah" diye diye varacağım.