Âh kim bir dem felek re’yümce devrân etmedi

Leylâ, bir gece devesinin yönlendirmesiyle çölde bir yabancıyla karşılaşır. Adam Leylâ'yı tanımadan ona başından geçenleri, Nevfel'e, İbn Selâm'a ve Zeyd'in haberlerine bağladığı umutlarını anlatır ve bu gazeli okur. Leylâ, ancak bundan sonra karşısındakinin Mecnûn olduğunu anlar.

1. Ah ki felek bir an bile isteğimce dönmedi; kavuşma ilacıyla ayrılık derdini gidermedi.

2. Sevgiliden bin gönül derdi çektim; bu da bir dert ki gönlümün bin derdini bildiği hâlde birine bile derman olmadı.

3. Gurbet vadisinde can verdim; o güzellik şahı beni bir gece bile vuslat sofrasına misafir etmedi.

4. Dostlar, yırtık yakamı görüp ayıplamayın; o gülü görüp de yakasını yırtmayan kim var?

5. Saltanatın en yükseğini istiyorsan yoksulluk ülkesini tut; çünkü bu ülkeyi ne Çin hükümdarı fethedebildi ne Türk hakanı.

6. Ey felek, zulüm kılıcıyla her an kanımı dökmek nedir? Aşktan söz eden kim var ki sen onun kanını dökmedin?

7. Sevgilim "Sana yârim" diye söz verdi, yemin etti; ama dostluk vakti gelince sanki hiç söz vermemiş gibi davrandı.

8. Bir süre delilik ülkesini gezmeyen kişi, akıl meydanının bir belâ zindanı olduğunu henüz bilmez.

9. Aşkın sırrını yalnızca Fuzûlî açığa vurmadı; bu mübarek işi kim yaptıysa onu gizli tutamadı.

Bu gazel, Fuzûlî'nin Leylâ vü Mecnûn mesnevîsinde Mecnûn'un dilinden söylenir ve 27. Bölüm: Kavuşma ve İstiğnâ bölümünde yer alır (beyit 2609–2617). Mesnevînin tamamı için: Leylâ vü Mecnûn. Günümüz Türkçesi: leylailemecnun.net.