Leylâ vü Mecnûn — 13. Bölüm: Leylâ’nın Geceleri: Mum, Pervane ve Ay

1201İzhâr kılup nişâne-i gam
Kim kıldı seni esîr-i mâtem

1202Ger âşık isen sen ey cihân-gerd
Kaçma ki menem senünle hem-derd

1203Bir lahza menümle hem-nişîn ol
Gencîne-i râzuma emîn ol

1204Başum tüğin âşiyâne kılgıl
Göz yaşumı âb ü dâne kılgıl

1205Sen kâsıd imişsen ey hamâme
Menden hem ilet nigâra nâme

1206Gör hecr-i ruhında ıztırâbum
Peygâmum ilet getür cevâbum

1207Bi’llâh ser-i kûyına gedende
Her çizginüben tavâf edende

1208Yâd eyle meni sevâbuma gir
Bir tavf sevâbını mana ver

1209Kon hâk-i derine iste dâne
Kıl özüne dâneni behâne

1210Oldukça mecâlün etme nâmûs
Menden yetür ol yere zemîn-bûs

1211Anca dedi ana hem gam-ı dil
Kim kıldı anı hem ünse mâil

1212Başında olup şeb âşiyânı
Gündüz ol olurdı pâsbânı

1213Zâtında görüp nişâne-i hayr
Hem vahş mutîi oldı hem tayr

1214Râm oldı behâyim ol figâra
Bir fevc yığıldı vara vara

1215Ol zâr idi mülk-i derd şâhı
Hayl-i ded ü dâm anun sipâhı

1216Olmışdı beşerden eyle bîzâr
Kim öz aksin sanurdı ağyâr

1217Dartup göğe dûd-ı şu‘le-i âh
Öz sâyesin istemezdi hem-râh

Bu Leylî ahvâlinden bir haberdür ve Ma‘şûk-ı âşık-pîşe etvârından bir eserdür

1218Sâkî müteellim-i humârem
Müştâk-ı şarâb-ı hoş-güvârem

1219Üftâdeliğüm gör etme ihmâl
Rahm et bir ayağ ile elüm al

1220İzhâr kılup safâ-yı meşreb
Bu bezmi çün eyledün müretteb

1221Bezm ehline nevbet ile ver câm
Hem hâs riâyet eyle hem âm

1222Mecnûna hemîn şarâb dutma
Leylîni ki asldur unutma

1223Dihkân-ı fasîh-i Fârisî-zâd
Bu gülşene beyle tikdi şimşâd

1224Kim ol çemen-i vefâ bahârı
Dâğ-ı gam-ı aşk lâle-zârı

1225Ya‘nî reviş-i vefâda muhkem
Leylî sadef-i cevâhir-i gam

1226Girmişdi hisâra genc mânend
Urmışdı ayağa pendden bend

1227Ne bir ferahı ne bir neşâtı
Ne kimse ile bir ihtilâtı

1228Bîzâr atadan ü anadan
Bîgâne cemî‘-i âşinâdan

1229Yanına olurdı hûblar cem‘
Pervâne-sıfat havâlî-i şem‘

1230Şâd olmağa hâtır-ı hazîni
Eğlenmeğe tab‘-ı nâzenîni

1231Min turrfece turfece fesâne
Şîrîn söz ile çeküp beyâna

1232Eylerler idi zaman zaman yâd
Takrîb ile lahza lahza bünyâd

1233Ol terk kılup neşât ü râhat
Bir uzvını eyleyüp cerâhat

1234Eylerdi behâne ile nâle
Düşmezdi olar düşen hayâle

1235Kızlar kaşa verse vesmeden reng
Cân gözgüsine salurdı ol jeng

1236Kızlar yüze koysa nîlden hâl
Ol nîle çekerdi raht fi’l-hâl

1237Kızlarda hayâl-i nakş-ı dîbâ
Ol nakş-ı hayâl ile şikîbâ

1238Kızlarun eli hınâda gül-gûn
Anun eli eşki ile pür-hûn

1239Ne iğnede ne ipekde meyli
Müjgâna tökerdi eşk seyli

1240Kızlar kılup ârzû-yı zîver
Ger rişteye çekselerdi gevher

1241Ol dahi çekerdi eyleyüp reşk
Târ-ı bedenine gevher-i eşk

1242Mecnûndan idi cünûnı efzûn
Leylî deyene der idi Mecnûn

1243Dünler ki gedüp yanından ol cem‘
Bir gûşede ol kalurdı vü şem‘

1244Şem‘e gam-ı dil beyân ederdi
Sûz-ı ciğerin ıyân ederdi

Bu Leylînün çerâğ ile macerâsıdur ve Andan câre-sâzî-i dil temannâsıdur

1245K’ey didesi nemlü bağrı dağlu
Başı karalu ayağı bağlu

1246Gel olalım hem-nefes men ü sen
Râz-ı dil-i zârun eyle rûşen

1247Ne derd seni nizâr edüpdür
Âlüfte vü zerd ü zâr edüpdür

1248Başdan ayağa nedür bu yanmak
Dûd-ı dile dem-be-dem boyanmak

1249Ne cinsdür aslun ey belâ-keş
Kim âb-ı hayâtun oldı âteş

1250Şerh-i dil-i germ ü çeşm-i ter ver
Ser-rişte-i râzdan haber var

1251Her lahza düşersen ıztırâba
Hem âteşe garkasen hem âba

1252Ne sihr kılursen ey seher-hîz
Kim âteşün âbdan olur tîz

1253Men sûhteden hem olma gâfil
Mende dahi var bir gam-ı dil

1254Men hem sana benzerem vefâda
Belkim niçe mertebe ziyâde

1255Sen gece hemîn yanarsen ey zâr
Men gece vü gündüzem giriftâr

1256Sende eser-i hevâ ziyândur
Nisbet mana râhat-ı revândur

1257Hûdur sana sırrunı töküp yaş
Meclisler içinde eylemek fâş

1258Gönlün çü değül vefâda kâim
Gönlündekidür dilünde dâim

1259Men sâbit-i arsa-i belâyem
Ney kimi hizâne-i hevâyem

1260Olman olur olmaz ile dem-sâz
Başum kesilürse söylemen râz

1261Derdüm sana söyleyem gam-ı dil
Sende dahi tâb yoh ne hâsıl

1262Döymez ciğerün bu şerh-i râza
Âhum getürür seni güdâza

1263Bir yâra bu derdi eyledüm fâş
Olmadı mana bu yolda yoldaş

1264Sabr eylemedi bu derd ü dâğa
Katlanmadı düşdi daşa dağa

1265Yanunda senün hem urmayam dem
Tâ kaçmayasen ırağa sen hem

1266Şem‘ün çü görürdi yoh zebânı
Dem urmağa yoh yanında cânı

Bu Leylînün pervâneye keşf-i râzıdur ve Anunla fi’l-cümle izhâr-ı niyâzıdur

1267Pervâneye şerh ederdi râzın
Arz eyler idi olan niyâzın

1268K’ey tâir-i âşiyâne-i aşk
Ser-geşte-i âb ü dâne-i aşk

1269Sensen reh-i aşk içinde sâdık
Âşık ammâ tamâm âşık

1270Bir görmeğe yârı cân verürsen
Bir zevkle iki cihân verürsen

1271Hem-râzdur taleb-i fenâda hâlün
Gûyâ ki fenâdürür visâlün

1272Her çend ki şöhre-i cihânsen
Aşk içre ser-âmed-i zamansen

1273Müşkil ki menüm kimi olup zâr
Mence ola sende şevk–i dîdâr

1274Sen seyrdesen hemîşe ser-mest
Men dâm-ı belâ vü derde pâ-best

1275Dünler sana dûst-ı hem-nişîndür
Hicrân mana muttasıl karîndür

1276Bir şu‘leye sen nisâr edüp cân
Düşvâr gamun kılursen âsân

1277Men cân ile isterem çekem gam
Min cân dilerem gamında her dem

1278Mence sana yoh gam-ı nihânî
Ger var desen hanı nişânı

1279Hanı nem-i çeşm-i eşk-rîzün
Hanı dem-i serd-i germ-hîzün

1280Hanı sitem-i belâya dözmek
Aşka düşüben cefâya dözmek

1281Pervânede hem görürdi noksân
Bulmazdı anunla derde dermân

1282Nâ-çâr kılup tahammül ü sabr
Ol kesre dilerdi gaybden cebr

1283Yarum geceler ki çeşme-i hâb
Gözler çemenin kılurdı sîr-âb

1284Zulmâta düşerdi nûr-ı bîniş
Ârâm bulurdı âferîniş

1285Uyhuya gederdi yâr u ağyâr
Derd ehli hemîn kalurdı bîdâr

1286Sahrâya çıhardı evden ol mâh
Kâmınca kılurdı nâle vü âh

1287Feryâdın edüp bülend-pâye
Râz-ı dilini açardı aya

Bu Leylî’nün mâh ile münâzara kılduğıdur ve Hurşîd kimi şevk odına yakılduğıdur

1288K’ey gâh kadüm kimi hamîde
Gâhî pür olan misâl-i dîde

1289Geh zâhir olan mana gamum tek
Geh gâib enîs ü hem-demüm tek

1290Şâhiddür ana bu inkılâbun
Kim âşıkısen bir âftâbun

1291Hicrânı ilen nizâr olupsen
Ser-geşte-i rûzgâr olupsen

1292Ey mihnet-i aşkdan haberdâr
Gör Tanrı içün ne mihnetüm var

1293Kıl şu‘le-i âhuma nezâre
Ger var ise rahmun eyle çâre

1294Seyr eyle fezâ-yı her diyârı
Gez cümle-i deşt ü kûhsârı

1295Gör handadur ol menüm penâhum
Şâhum mâhum ümîd-gâhum

1296Hâl-i dilüm ana arza eyle
Bi’llâh nişe gördün ise söyle

1297Tâ vakt-i seher bu idi hâli
Teşvîşden olmaz idi hâlî

1298Mürg-i seherî çekende âvâz
Eylerdi bir özge nevha âğâz

1299K’ey vây tükendi mâye-i ömr
Hurşîde erişdi sâye-i ömr

1300Demdür der-i fursat ola mesdûd
Müşkil görine beyân-ı maksûd