Leylâ vü Mecnûn — 7. Bölüm: Annenin Azarı, Leylâ’nın Eve Kapanması

601Eylerler idi hat-ı vefâ meşk
Artardı demâdem anlara aşk

602Leylîde ohumak ıztırâbı
Olsa ruh-i Kays idi kitâbı

603Meşk etmeğe Kays alsa her hat
Leylî kaşı idi ana ser-hat

604Hat üzre kılurdı ol güzeller
Min nâz ile bahsler cedeller

605Ammâ ne cedel kemâl-i ülfet
Ne bahs nihâyet-i mahabbet

606Çün bir niçe müddet ol iki pâk
Evkât geçürdiler tarab-nâk

607Aşk olduğu yerde mahfî olmaz
Aşk içre olan karâr bulmaz

608Aşk âteşine budur alâmet
Kim baş çeke şu‘le-i melâmet

609Hüsn âfet-i aşk olup demâdem
Geldükçe irâdet oldı muhkem

610Bir gâyete yetdi neş’e-i hâl
Kim oldı havâs-ı akl pâ-mâl

611Kalmadı zebâna tâb-i güftâr
Kim eyleyeler mahabbet izhâr

612Keyfiyyet-i hâl kılmağa fâş
Gelmişdi tekellüme göz ü kaş

613Eylerdi göziyle bu hitâbı
Kaşiyle verürdi ol cevâbı

614Kaş ü göz ilen olan tekellüm
Hem kılmadı def‘-i zann-ı merdüm

615Merdümden edem deme kenâre
Merdüm göz içindedür ne çâre

616Hem-râz iken ol iki vefâ-dâr
Dem-sâz iken ol iki ciger-hâr

617Ref‘ oldı hicâb-ı şâhid-i râz
Aşk oldı melâmet ile dem-sâz

618Âşıklara gizlü kalmadı hâl
Ma‘lûm oldı cemî‘-i ahvâl

619Gerd âyîne-i neşâta düşdi
Min-ba‘d iş ihtiyâta düşdi

620Söyleşmeğe ol iki yegâne
Kalmadı sebep meğer behâne

621Tâ olmaya râz âşikârâ
Devrân ile kıldılar müdârâ

622Bir nev‘-i behâne ile her dem
Gönlini kılurdu Kays hurrem

623Kasden unudurdı dersin ol zâr
Leylîye der idi ey vefâ-dâr

624Hıfz-ı sebak etdi bağrumı hûn
Menden bilürem bilürsen efzûn

625Men bilmedüğüm mana ohutgıl
Dersüm ohuyam kulağ dutgıl

626Çün levhler üzre hat yazardı
Amden hatını galat yazardı

627Ya‘nî ki hatâ tevehhüm ede
Ol gül açılup tebessüm ede

628Güftâra gele ki bu galatdur
Terk et ki hilâf- ı resm-i hatdur

629Ola sebeb-i tekellüm-i yâr
Fehm etmeye müddeânı ağyâr

630Etfâl kılanda devr bünyâd
Varı bile eyleyende feryâd

631Ol yârına arz-ı hâl ederdi
Özge devrin hayâl ederdi

632Kılmazlar idi sözini ma‘lûm
Bilmezler idi sözine mefhûm

633Mektebden olan zamanlar âzâd
Vasl içün ederdi hîle bünyâd

634Kasd ile nihân edüp kitâbın
Hadden aşururdı ıztırâbın

635Leylî yolını dutup dururdı
Sen gördün ola deyüp sorurdı

636Ya‘nî bu behâne ile bir dem
Yârın göre ola şâd ü hurrem

637İlm-i hata ömrin eyleyüp sarf
Meşk etmiş idi hemîn iki harf

638Bir safhada lâm ü yâ mükerrer
Yazardı anı kılurdı ezber

639Kim bu iki harfdür murâdum
Rûşen bular iledür sevâdum

Bu Leylîye anası itâb etdüğidür ve Bahâr-ı vasla hazân yetdüğidür

640Çün mekr ile Kays-i bî-ser-encâm
Bir niçe zaman geçürdi eyyâm

641Tedbîr ile aşk zevk vermez
Tedbîr diyâr-ı aşka girmez

642Aşk ile riyâ değül muvâfık
Rüsvây gerek hemîşe âşık

643Dilden dile düşdi bu fesâne
Fâş oldı bu mâcerâ cihâna

644Kim kays oluben esîr-i Leylî
Leylî dahi salmış ana meyli

645Tedrîc-i mesâvî ile nâgâh
Leylînün anası oldı âgâh

646Odlara dutuşdı yasa batdı
Ol gonca-dehâna dil uzatdı

647K’ey şûh nedür bu güft ü gûlar
Kılmak sana ta‘ne ayb-cûlar

648Niçün özüne ziyân edersen
Yahşi adunı yaman edersen

649Niçün sana ta‘ne ede bed-gû
Nâmûsa taalluk iş midür bu

650Nâzük beden ile berg-i gülsen
Ammâ ne deyem igen yöğülsen

651Lâle kimi sende lutf çohdur
Ammâ ne deyem yüzün açuhdur

652Temkîni cünûna kılma tebdîl
Kızsen ucuz olma kadrüni bil

653Her sûrete aks kimi bahma
Her gördüğüne su kimi ahma

654Mey gerçi safâ verür dimâğa
Ahduğı içün düşer ayağa

655Gözgü kimi katı yüzlü olma
Nergis kimi hîre gözlü olma

656Gözden gerek olasen nihan sen
Tâ demek ola sana ki cânsen

657Sen şem‘sen uymagıl hevâya
Kim şem‘i hevâ verür fenâya

658Lu‘bet kimi özüni bezetme
Revzen kimi kûçeler gözetme

659Sâgar kimi gezmeği harâm et
Nağme kimi perdede makâm et

660Sâye kimi her yere yüz urma
Hiç kimse ile oturma durma

661Sen sadesen özge ehl-i nîreng
Cehd eyle verilmesün sana reng

662Derler seni aşka mübtelâsen
Bîgâneler ile âşinâsen

663Sen handan ü aşk zevki handan
Sen handan ü dûst şevki handan

664Oğlan aceb olmaz olsa âşık
Âşıklığ işi kıza ne lâyık

665Ey iki gözüm yaman olur âr
Nâmûsumuzı itürme zinhâr

666Biz âlem içinde nîk-nâmuz
Ma‘rûf-ı tamâm-ı hâs u âmuz

667Ne neng ile dahi edelüm lâf
Biz demeyelüm sen eyle insaf

668Dut kim sana kızmazem ben zâr
Menden ulu bir müdebbirün var

669N’eylersen eğer atan eşitse
Kahr ile sana siyâset etse

670Min-ba‘d gel eyle terk-i mekteb
Bil mektebüni hemîn ced ü eb

671Etme kalem ile meşkden yâd
Sûzen dut ü nakş eyle bünyâd

672Etfâlden eyle kat‘-ı ülfet
Hem-râz yeter yanunda lu‘bet

673Büt kimi bir evde eyle menzil
Olma dahi her yanaya mâil

674Ankâ kimi uzlet eyle pîşe
Eyle reviş eyle kim hemîşe

675Gerçi adun ola dilde mezkûr
Görmek seni ola gayr-i makdûr

676Hoş ol ki kızı hemîşe gizler
Hod gizlü gerek hemîşe kızlar

Bu inkâr ile Leylî anasına cevâb verdüğidür ve Fezâ-yı işretden çıhup serây-ı üsrete girdüğidür

677Leylî bu itâbı çün eşitdi
Öz gönlinde mukarrer etdi

678Kim şu‘bede-i sipihr-i zâlim
Tarh eyledi nakş-ı nâ-mülâyim

679Eyyâm-ı visâle yetdi hicrân
Vakt oldı ciğerler ola büryân

680Ammâ ne desün ne çâre kılsun
Tedbîr ne olduğın ne bilsün

681Naçâr dutup tarîk-i inkâr
Âsâr-ı tecâhül etdi izhâr

682Gül-zâr-ı itâba âb verdi
Giryân giryân cevâb verdi

683K’ey mûnis-i rûzgârum ane
Dürc-i dür-i şâh-vârum ane

684Sözler dersen ki bilmezem men
Mazmûnını fehm kılmazam men

685Dersen ma‘şûk u aşk u âşık
Men sâde-zamîr tıfl-ı sâdık

686Bilmem nedür ol hadîse mazmûn
Söyle nişe olmayam diğer-gûn

687Aşkun kılmazdı kimse yâdın
Ha senden eşitdüm imdi adın

688Bi’llâh nedür ane aşka mefhûm
Bu sırr-ı nihânı eyle ma‘lûm

689Hâdî-i reh-i murâdum olgıl
Bu şîvede üstâdum olgıl

690Men mektebe re’yüm ile getmen
Bir şugl hilâf-ı re’yün etmen

691Hem sen dersen ki mektebe var
Hem dersen sen ki getme zinhâr

692Hansı söze i‘tikâdum olsun
Sana nişe i‘timâdum olsun

693Men hem değülem bu zecre kâil
Kim her dem olup çerâğ-ı mahfil

694Nâ-cinsler ile hem-dem olam
Bir yerde mukayyed-i gam olam

695Her dîdeden ede ede perhîz
Evkât geçe küdûret-âmîz

696Peyveste muallim eyleyüp cevr
Gâhi sebak ohuda gehî devr

697Bi’llâh mana hem bu idi maksûd
Mektebden olur mı tıfl hoşnûd

698Ayruk bu sözi mükerrer etme
Lutf eyle meni mükedder etme

699Çün ane eşitdi ol cevâbı
Terk etdi şikâyet ü itâbı

700Şeksüz ana rûşen oldı k’ol meh
Âşıklığından değüldür âgeh