Leylâ vü Mecnûn — 22. Bölüm: Vedâ ve Babanın Ölümü

2101Bî-kesliğ olup sana mukarrer
Bî-kes olasan müdâm ü bî-zer

2102Âkil kişi dûr-bîn gerekdür
Dünyâya ümîd bir direkdür

2103Çün pendi düketdi ol hıred-mend
Mecnûna tefâvüt etdi ol pend

2104Devletlü sözine oldı mâil
Bir fikr etdi ki ola âkil

2105Kat‘ ede selâsil-i cünûnı
Sevdâsınun olmaya zebûnı

2106Terk eyleye ârzû-yı dildâr
Aşka dahi olmaya giriftâr

2107Ammâ yine aşk şehriyârı
Fermânına çekdi ol figârı

2108K’ey varı menüm olan cihânda
Nen var senün bu cism ü cânda

2109Câna tama‘ etme kim menümdür
Terk eyle teni ki meskenümdür

2110Menden geç ü cân ü tenden ayrıl
Koy varlığunı özünle sen bil

2111Gül-bün kimi kanı cûşa geldi
Bülbül sıfatı hurûşa geldi

2112K’ey ayn-ı salâh olan beyânı
Va‘zı mana âfiyet nişânı

2113Men hem muna kâilem ki pendün
Mazmûn-ı kelâm-ı sûd-mendün

2114Nisbet mana hayrdür değül şer
Ger olsa eşitmeği müyesser

2115Gerçi sözüne kulağ dutdum
Ne sûd eşitdüm ü unutdum

2116Sen deme ki dut haber sözümden
Kim yoh haberüm menüm özümden

2117Aşk aldı derûnum ü bîrûnum
Getdi yele sabrum ü sükûnum

2118Men akla teveccüh eylerem çoh
Sevdâ yolumı duta ki yoh yoh

2119Sen handan ü terk-i aşk handan
Aşk-ı ezelî çıhar mı cândan

2120Halkun sitemiyle câna yetdüm
Terk eyle meni ki terkün etdüm

2121Lutf eyle zaman zaman verüp pend
Islâhuma olma ârzû-mend

2122Artar elemüm bu mâcerâdan
Âteş kimi cünbiş-i hevâdan

2123Bir şîşe ki oldı pâre pâre
Peyvendine hîç var mı çâre

2124Teklîfümi kılma hânümâna
Gör sür‘at-i gerdiş-i zemâne

2125Çün sen hem anı koyup gedersen
Anda meni iledüp n’edersen

2126Ancak mana arz-ı mülk ü mâl et
Oğlunı özün kimi hayâl et

2127Farz eyle ki mâle oldı vâlî
Getdi yine gayre koydı mâli

2128Ol kişver-i aşk pâdişâhı
Ol evc-i belâ vü derd mâhı

2129Özr ile kılurdı eyleyüp âh
Babasına şerh-i gam ki nâgâh

2130Lerzân oluben ten-i hazîni
Kan doldı kolından âstîni

2131Elverdi atasına tehayyür
Mecnûn dedi eyleme tefekkür

2132Fasd eyledi ol büt-i perî-zâd
Nîş urdı anun kolına fessâd

2133Ol zahm eseri görindi mende
Biz bir rûhuz iki bedende

2134Bizde ikilik nişânı yohdur
Her bir tenün özge cânı yohdur

2135Sağınma ki oldur menem men
Bir cân ile zindedür iki ten

2136Hurrem olurem ol olsa hurrem
Gam yetse ana mana yeter gam

2137Ol pîr çü vâkıf oldı hâle
İnsâf getirdü ol kemâle

2138Bildi ki değül bu nakş bâtıl
Olmaz hiyel ile aşk zâil

2139Min-ba‘d nasîhat etmez oldı
Ta‘n ile fazîhat etmez oldı

2140Terk etdi tarîka-i nizâın
Nevmîd olup eyledi vedâın

Bu Mecnûn atasınun terk-i nizâ‘ etdüğidür ve Nâ-çâr hasretle vedâ‘ etdüğidür

2141K’ey rişte-i gevher-i murâdum
Âyîne-i hüsn-i i‘tikâdum

2142Bir lahza bana terahhum eyle
Güftârum eşit tekellüm eyle

2143Pervâ-yı men-i şikeste-hâl et
Azm-i sefer eyledüm halâl et

2144Nâ-hoş sana menden idi ahvâl
Men getmelü oldum imdi hoş kal

2145Zinhâr şikâyet etme menden
İnciklü hikâyet etme menden

2146Dirlikde çün senden almadum kâm
Tevsenliğe düşdün olmadun râm

2147Budur keremünden iltimâsum
Kim dutasen öldüğümde yasum

2148Her lahza edüp figân ü zârî
Toprağuma edesen güzârı

2149Teklîf-i neşât ü ayş kılman
Kim sen deyesen bu resmi bilmen

2150Feryâd ü figândur asl-ı mâtem
Sen hod bu revişdesen müsellem

2151Öz âdetün ile nâle eyle
Ecrini mana havâle eyle

2152Budur garazum ki dûst düşmen
Üstümde durup kılanda şîven

2153Bî-kesliğüm olmaya mana âr
Ma‘lûm edeler ki vârisüm var

2154Çün kıldı vasiyyet ol perîşân
Döndi eve geldi zâr ü giryân

2155Derd ü elem etdi anı rencûr
Kalmadı hayâtı şem‘ine nûr

2156Derdine bulınmaz oldı dermân
Mecnûn dedi verdi âkıbet cân

2157Dünyâya ümîd dutmak olmaz
Hergiz ölümi unutmak olmaz

2158Hoş hâne-i ayşdür bu âlem
Derdâ ki değül esâsı muhkem

Bu Mecnûnun atasınun vefâtından haberdâr olduğıdur ve Mezârına yol bulduğıdur

2159Sâkî mey-i lâle-fâm yoh mı
Dözmen bu humâra câm yoh mı

2160Öldürdi meni gam-ı nihânî
Yohdur mı şarâb-ı ergavânî

2161Gam def‘ine durma eyle tedbîr
Elden geleni gel etme taksîr

2162Dünyâ ki nigâr-ı dil-rübâdur
Zinhâr sağınma bî-vefâdur

2163Sen gerçi olupsen ana meftûn
Oldur talebünde senden efzûn

2164Sensen ana cehl ile taleb-kâr
Oldur sana ilm ile hevâ-dâr

2165Her niçe ki ana mihmânsen
Ayş ü tarab ile kâm-rânsen

2166Andan sefer ihtiyâr edende
Kurb-i Haka yüz dutup gedende

2167Göz sürmesi eyleyüp gubârun
Tâ mahşer ola nigâh-dârun

2168Yolunda özin verür fenâya
Sahlar seni tapşurur bekâya

2169Her kim ki bu nüktedendür âgâh
Devrân-ı felekden etmez ikrâh

2170Hem dirlikde azâbı olmaz
Hem mevtden ictinâbı olmaz

2171Bir gün ahıdup sirişk-i gül-gûn
Necd üzre oturmış idi Mecnûn

2172Min ta‘n ile bir cefâcı sayyâd
Ol zâra yetişdi kıldı feryâd

2173K’ey ârdan el içinde ârî
V’ey nâkıs olan ıyâr-ı ârı

2174Yoh sende nişân-ı nâm ü nâmûs
Efsûs ki ârsuzsen efsûs

2175İnsâf değül sitemde isrâf
İnsâfsuz olduğuna insâf

2176Dirlikde atanı etmedün şâd
Bâri kıl anı ölende bir yâd

2177Cân verdi mahabbetünde ol pîr
Yâd eylemedün nedür bu taksîr

2178Yohdur mı cibilletünde âzerm
Allâhdan eylemez misen şerm

2179Mecnûna bırahdı ol sadâ sûz
Arturdı figânın ol siyeh-rûz

2180Bârân kimi daşa urdı başın
Mey kimi ayağa tökdi yaşın

2181Kabrin sorup istedi nişâne
Oldı gözi yaşı tek revâne

2182Çün gördi atasınun mezârun
Şem‘ eyledi ana cism-i zârın

2183Târ-ı tene derdi tâb verdi
Dil âteş ü dîde âb verdi

2184Levh eyledi göğsini mezâra
Dırnağ ile kıldı pâre pâre

2185Bağrına basup mezâr-ı pâkin
Gül yaprağı etdi levh-i hâkin

2186Efgân ile tâze kıldı mâtem
Efgânı içinde derdi her dem

2187K’ey bânî-i bünye-i vücûdum
İsyânı ziyân rızâsı sûdum

2188İrşâdunı bilmedüm ganîmet
Yüz vây ki fevt olındı fursat

2189Yüz hayf ki dutmadum tarîkun
Bir niçe gün olmadum refîkun

2190Feyzün bana olmadı müyesser
Sen hayr dedün mey eyledüm şer

2191Cevr ile sana cefâlar etdüm
Yanlış vardum hatâlar etdüm

2192Ey devletüm olma dûr menden
V’ey şem‘ götürme nûr menden

2193Olsam gam-ı âleme giriftâr
Ancak sen idün enîs ü gam-hâr

2194Hem-râzum idün şikâyetümde
Dem-sâzum idün hikâyetümde

2195N’oldı gamuma getürmedün tâb
Korhutdı seni meğer bu girdâb

2196N’oldı sebep eyledün azîmet
Menden mi idi sana hezîmet

2197Ey menşe’-i cevher-i hayâtum
Hoşnûdlığundadur necâtum

2198Bildüm işümi günâhkârem
Geldüm sana hâr ü şerm-sârem

2199Dünyâda seni men eyledüm zâr
Ukbâda meni sen eyleme hâr

2200Yahdun meni âteş-i cefâya
Saldun gam u mihnet ü belâya