Leylâ vü Mecnûn — 30. Bölüm: Mecnûn’un Ölümü

2901Kimdür ki cihânda fânî olmaz
Devr-i feleğün amânı olmaz

2902Dünyâ yedi başlu ejdehâdur
Endîşe-i ülfeti hatâdur

2903Her lutfınadur defîne min kahr
Her şehdinedür karîne min zehr

2904Devrân üzerindedür zemâne
Elbette gelen geder cihâna

2905Erbâb-ı zemâneye verüp pend
Bu şi‘ri ne hoş demiş hıred-mend

Gazel

2906Bu âlem kim gönül kaydın çekersen mihnet ü gamdur
Fenâ ser-menzilin seyr eyle kim bir hoşça âlemdür

2907Anup tenhâlığı kabr içre nefret kılma ölmekden
Tarîk-i üns dut kim her avuç toprak bir âdemdür

2908Değül muhkem cihân mülkinde her bünyâd kim kılsan
Fenâ mülkinde dut menzil kim ol bünyâd muhkemdür

2909Ecel âlâyiş-i havf ü hatâdan kurtarur nefsi
Bu cevher kîmyâ-yı devlete iksîr-i a‘zamdur

2910Kemâl–i aşk-ı insan mevt ilendür râh-ı hikmetde
Belî mücrâ kılan hükmün misâlin nakş-ı hâtemdür

2911Bahâr eyyâmı girsen lâle-zâra hâkün cezasın
Muhakkar görme kim her zerre bir câm ile bir Cemdür

2912Esîr-i nefsdür ehl-i cihân bilmez fenâ kadrin
Fuzûlî terk tevfîki sana ancak müsellemdür

Tamâmî-i sühan

2913Leylî gül-i gülşen-i letâfet
Çün gördi hazân yeliyle âfet

2914Pâ-mâl-i hazân olup bahârı
Encâma yetişdi rûzgârı

2915Bî-çâre anası açdı başın
Başından aşurdı kanlu yaşın

2916Kâfûrını tökdi zağferâna
Sûz-ı dil ile gelüp figâna

2917Ahıtdı gözinden eşk-i gül-gûn
Söylerdi ki ey garîb-i mahzûn

2918Sensüz n’ederem hayâtı bâkî
Min-ba‘d men ölmek iştiyâkı

2919Çoh ağlayup etdi âh ü nâle
Ağlar kim olursa beyle hâle

2920El-kıssa dutup tarîk-i mâtem
Ol vâkıaya yığıldı âlem

2921Ahyâ-ı Arabda kopdı şîven
Yanmışlara evler oldı külhan

2922Ta‘zîm ile dutdılar azâsın
Kabrin düzüp urdılar binâsın

2923Ten oldı mukîm-i arsa-i hâk
Rûh oldı karîn-i evc-i eflâk

2924Şevk ehline kurb hâsıl oldı
Deryâsına katra vâsıl oldı

Bu Mecnûnun Leylî vefâtından haber eşitdüğidür ve Hasretle dünyâdan getdüğidür

2925Mihnet çemeninde gül derenler
Âlemde yaman haber verenler

2926Gam nüshasın eyleyende tahrîr
Vermişler ana bu nev‘ teşhîr

2927Kim Zeyd-i sitem-resîde-i zâr
Ol vâkıadan olup haberdâr

2928Fi’l-hâl kılup azîmet-i râh
Mecnûn-ı hazîni etdi âgâh

2929K’ey şîfte-i şikeste-tâli‘
Efsûs ki sa‘yün oldı zâyi‘

2930İdbâr tılısmun etdi bâtıl
Bu meşgaleden dahi ne hâsıl

2931Bâzâr bozıldı yığ bisâtun
Bu silsileden kes irtibâtun

2932Leylî sana verdi zindegânî
Sen ol bâkî ol oldı fânî

2933Sen sadkası olduğun perî-veş
Oldı sana sadka ey belâ-keş

2934Azm-i reh-i cennet etdi ol hûr
Firdevs makâmın etdi ma‘mûr

2935Mecnûn ki haberden oldı âgâh
Sûz-ı ciger ile çekdi bir âh

2936Kim gulgulesin hem ol zamanda
Cânânı eşitdi ol cihânda

2937Az kaldı ki nâlesiyle dildâr
Ol hâb-ı ecelden ola bîdâr

2938Bir lahza bülend olup hurûşı
Düşdi yere getdi akl ü hûşı

2939Çün geldi özine çekdi nâle
Yağdurdı hazânı üzre jâle

2940Ta‘ne sözin etdi Zeyde bünyâd
K’ey sâkî-i bezm-i zulm ü bî-dâd

2941N’etdüm sana kasd-ı cânum etdün
Kasd-ı dil-i nâ-tüvânum etdün

2942Kıydun men-i zâr ü nâ-tüvâna
Urdun sitem âteşini câna

2943Zehr idi meğer bu verdüğün câm
Kim merg peyâmın etdi i‘lâm

2944Bir mûr-çeye nedür bu kîne
Fûlâda dözer mi âb-gîne

2945Te’sîr-i setemden ictinâb et
Bârî bu günâha bir sevâb et

2946İlet meni yâr olan diyâra
Şem‘ eyle meni mezâr-ı yâra

2947Düşdi yola oldı Zeyde hem-râh
Bir hâl ile kim neûzü bi’llâh

2948Çün gördi mezâr-ı gül-izârın
Düşdi vü kucakladı mezârın

2949Göğsini kılıp lahid kimi çâk
Merkad kimi saçdı başına hâk

2950Kabr üzre ahıtdı kanlu yaşın
La‘l eyledi yaşı kabri daşın

2951Yer yüzin edüp sirişk memlû
Geçdi yere ol sirişkden su

2952Oldı dür-i eşk-i bî-karârı
Kabr içre nigârınun nisârı

2953Göz yaşını eyledi muhâtab
K’ey tîre şeb-i firâka kevkeb

2954Çıhmak sana oldı şimdi vâcib
Kim oldı ol âftâb gâib

2955Bir burcı makâm dutmış ol mâh
Kim olmaz ana nesîm hem-râh

2956Sen durma eğer mürüvvetün var
Gir toprağa anı iste zinhâr

2957Gör handadur ol dür-i yegâne
N’etmiş ana âfet-i zemâne

2958Pâ-bûsın edüp yetür niyâzum
Bildür bu tazarru‘ ile râzum

2959Ke’y şem‘ nedür bu ictinâbun
Men bahtı siyâhdan hicâbun

2960Câm-ı mey-i gam dutanda âlem
Sen içmiş idün bu câmı men hem

2961Mest etdi meğer seni bu bâde
Kim bezmde durmadun ziyâde

2962Bir nâdire şem‘ idün şeb-efrûz
Düşdi sana zevk-i aşkdan sûz

2963Bir niçe zaman eğerçi yandun
Sûz-ı dile durmadun usandun

2964Bî-dârlığa getürmedün tâb
Şehlâ gözün oldı mâil-i hâb

2965Hem-râhum idün bu yolda ey mâh
Hem-râhı koyup geder mi hem-râh

2966Eflâke tefâhur eyle ey hâk
Kim oldı defînün ol dür-i pâk

2967Zülfine muârız olma ey mâr
Kim anda mukîmdür dil-i zâr

2968Hâline taarruz etme ey mûr
Kim bağludur anda cân-ı mehcûr

2969Ey ömr gel imdi başa sen hem
Kim çeşmüme tîre oldı âlem

2970Âlem hoş idi ki var idi yâr
Çün yâr yoh olmasun ne kim var

2971Ey cân ten-i hasteye vedâ‘ et
Bir haste ile yeter nizâ‘ et

2972Müştâkunem ey ecel kerem kıl
Def‘-i elem eyle ref‘-i gam kıl

2973Kurtar meni ıztırâb-ı gamdan
Ver müjde vücûduma ademden

2974Âyînemi eyle jengden pâk
Kıl perde-i i‘tibârumı çâk

2975Ref‘ et ne ise arada hâil
Eyle meni ol nigâra vâsıl

2976Teklîf-i visâl eder mana yâr
Bir yerde ki yohdur anda ağyâr

2977Men getmemek eylesem hatâdur
Senden mana bir meded revâdur

2978Bi’llah mededümde kılma ihmâl
Kim bahtuma yüz verüpdür ikbâl

2979Yâ Rab mana cism ü cân gerekmez
Cânânumsuz cihân gerekmez

2980Min-ba‘d zelîl ü hâr kılma
Ser-geşte-i rûzgâr kılma

2981Efganda iken gedüp karârı
Oldı bu gazel dilinde cârî

Bu gazel Mecnûn dilindendür

2982Yandı cânum hecr ile vasl-ı ruh-ı yâr isterem
Derd-mend-i firkatem dermân-ı dîdâr isterem

2983Bülbül-i zârem değül bîhûde feryâd etdüğüm
Kalmışem nâlân kafes kaydinde gül-zâr isterem

2984Dehr bâzârında kâsiddür metâ‘-ı himmetüm
Bu metâ‘ı satmağa bir özge bâzâr isterem

2985Fânî olmak isterem ya‘nî belâ-yı dehrden
Râhat-ı cism-i zaîf ü cân-ı efgâr isterem

2986N’ola ger kılsam şeb-i hicrân temennâ-yı ecel
N’eyleyem çohdur gamum def‘ine gam-hâr isterem

2987Çün bekâ bezmindedür dildâr men hem durmazem
Bu fenâ deyrinde bezm-i vasl-ı dildâr isterem

2988Ey Fuzulî istemez kimse rızasıyle fenâ
Men ki mundan özge bilmen çâre nâçâr isterem

Tamâmî-i sühan

2989Çün râz-ı derûnın etdi takrîr
Re’yine muvâfık oldı takdîr

2990İmdâd kılup inâyet-i Hak
Kıldı anı maksadına mülhak

2991Gül derdi hadîka-i emelden
Mey içdi surâhî-i ecelden

2992Kabrini kucakladı nigârun
Cân sadkası etdi ol mezârun

2993Leylî dedi verdi cân-ı şîrîn
Ol âşık-ı bî-karâr ü miskîn

2994İnsâf hemîn ola mahabbet
Bu dâiredür makâm-ı hayret

2995Gûyâ ki elinde idi cânı
Dâim gözedürdi ol zamânı

2996Çün devr ile yetdi ol zemâne
Andan bir icâzet oldı câna

2997Her niçe ki var idi nigârı
Âlemde idi anun karârı

2998Çün kıldı nigârı terk-i âlem
Bu âlemi terk kıldı ol hem

2999Çün gördi bu hâli Zeyd-i gam-nâk
Efgân kılup etdi yahasın çâk

3000Feryâd ile kıldı nevha bünyâd
Evc-i feleğe yetürdi feryâd