Leylâ vü Mecnûn — 19. Bölüm: Zeyd’in Haberi ve Mecnûn’un Sitemi

1801Gör cân ü tenümde ıztırâbum
Sor hâl-i dilüm eşit cevâbum

1802Men mektebe getdüğüm zamânlar
Hıfz-ı sebak etdüğüm zamânlar

1803Bir şahs mana görindi nâgâh
Oldum perî olduğından âgâh

1804Cinnîler içinde ol perî-zâd
Ülfet menüm ile kıldı bünyâd

1805Her lahza durur mana berâber
Der kim benî Âdem etme hem-ser

1806Yohsa kılurem deminde fânî
Bir darb ile hem seni hem anı

1807Çok mekr kılındı oldı tedbîr
Boynumdan alınmadı bu zencîr

1808Def‘ olmadı bu beliyye hergiz
Hem ata hem ana oldı âciz

1809Çün bulmadı kimse çâre-i kâr
Menden ata ana oldı bîzâr

1810Şeydâlığum oldı âleme fâş
Nefret kılur oldı yâr u yoldaş

1811Sen hem ki bizüm diyâra yetdün
Elbette bu kıssanı eşitdün

1812Hâlâ ki senünle düşdi bâzâr
Oldun dür-i akdüme hırîdar

1813Karşumda hem ol perî durupdur
Gayret kılıcına el urupdur

1814Terk et ki bu vasl bîm-i cândur
Hem özüne hem mana ziyândır

1815Bir niçe zaman tahammül eyle
Dermân iste tevekkül eyle

1816Ola ki müyesser ola maksûd
Senden açıla bu bâb-ı mesdûd

1817Kat‘ ola zebân-ı ta‘n-ı düşmen
Hem sen yetesen murâda hem men

1818Ol sâde-zamîr ona inandı
Cinnî haberin sahîh sandı

1819Vehm etdi ki olsa yâra vâsıl
Noksân ola ömr ü câha hâsıl

1820Cânâne yolında ömr ü câhı
Ol nâkısun oldı sedd-i râhı

1821Bir resm-i kadîmdür cihânda
Sûd isteyen istemek ziyân da

1822Cânân dileyen cefâya dözmek
Genc isteyen ejdehâya dözmek

1823Aşk ehli mahabbet etse izhâr
Evvel anı imtihân eder yâr

1824Ger görse anun cefâya sabrın
Kesrinün eder tamâm cebrin

1825V’er görmese cevre ihtimâlin
Salmaz ana sâye-i visâlin

1826Çün İbni Selâma bîm-i noksân
Ol vaslda rûzî etdi hicrân

1827Meyl etmedi mutlak ol nigâra
Hergiz ana kılmadı nezâre

1828Tedbîr-i ilâca durdı kâim
Derdine devâ sorardı dâim

1829Her handa görürdü ehl-i teshîr
Dîvânesine dilerdi zencîr

Bu Zeyd-i vefâ-dârun Mecnûna haber getürdüğidür ve İbn-i Selâm ile Leylînün peyvendi müjdesinin yetürdüğidür

1830Sâhib-haber-i efsâne-perdâz
Bu tarz ile kıldı kıssa âğâz

1831Kim var idi bir nedîm-i nâdir
Zeyd adlu vefâ-yı ahde kâdir

1832Meşhûr idi fazlı vü kemâli
Ma‘rûf idi hüsni vü cemâli

1833Olmışdı esîr bir nigâra
Büt zîblü Zeynep adlu yâra

1834Çekmişdi mahabbetün cefâsın
Görmişdi melâmetün belâsın

1835Ol âşık-ı müst-mend ü mahzûn
Eylerdi hemîşe meyl-i Mecnûn

1836Söylerdi ana kemâl-i aşkın
Üstâdına gösterürdi meşkın

1837Leylî ere getdüğinden ol zâr
Tahkîk ile oldı çün haberdâr

1838Mecnûna özin yetürdi fi’l-hâl
Reng-i ruh-i zerdi eşkden âl

1839Dolmış gözi peykeri bozılmış
Nutkında tekellümi dutılmış

1840Mecnûn dedi ey vefâlu yârum
Gam merhalesinde gam-güsârum

1841Âdetçe görinmez ihtilâtun
Her günkiye benzemez neşâtun

1842N’oldı sana beyle zâr olupsen
Bî-tâkat ü bî-karâr olupsen

1843Akrebde idi meğer bugün mâh
K’etdün bu yana azîmet-i râh

1844Handan bu küdûret oldı hâsıl
N’oldı sebeb-i melâmet-i dil

1845Zeyd ol has-i huşke urdı âteş
Sûz ile dedi ki ey belâ-keş

1846Dün ahter-i bahtun oldı tîre
Devrân sitem etdi sen fakîre

1847Yâr İbni Selâma rûzî oldı
Rûzî sana derd ü sûzî oldı

1848Yâr özgeye oldı şem‘-i mahfil
Kaldı sana tâb-ı âteş-i dil

1849Ağyâr ile yâr oldı Leylî
Var imdi sen andan ol tesellî

1850Zâyi‘ senün ol figân ü âhun
Sûz-i şeb ü âh-ı subh-gâhun

1851Mecnûn ki haberden oldı âgâh
Gerdûna yetürdi şu‘le-i âh

1852Vahşîler içinde ol giriftâr
Bir derd ile kıldı nâle-i zâr

1853K’efgâna getürdi mâr ü mûrı
Ağlatdı vuhûşı vü tuyûrı

1854Hâme kimi yaş töküp demâdem
Nâme kimi kâmetini kılup ham

1855Yazdı aluben eline hâme
Dildârına bir itâb-nâme

Bu Mecnûnun Leylîye nâme-i itâb-âmîzidür ve Peygâm-ı şikâyet-engîzidür

1856Dibâce-i nâme nâm-ı Ma‘bûd
Kayyûm ü Kadîm ü Hayy ü Mevcûd

1857Ol perde-keş-i hicâb-ı esrâr
Kim âlemi yohdan eyledi var

1858Gün gözgüsin eyleyen mücellâ
Dün turrasın eyleyen mutarrâ

1859Çün bir niçe hamd tohmın ekdi
Derd-i dilini beyâna çekdi

1860Kim bu mütehammil-i belâdan
Ser-geşte vü zâr ü mübtelâdan

1861Bir nâme ki mahz-ı derd ü gamdur
İzhâr-ı şikâyet-i sitemdür

1862Ol dilbere kim vefâsı yohdur
Âşıklarına cefâsı çohdur

1863Ey ahde vefâsı olmayan yâr
Ağyâruma gül olan mana hâr

1864N’oldı sana nakz-ı ahd kıldun
Sındurmağa ahdi cehd kıldun

1865Tenhâlığa mı getürmedün tâb
Kim eyledün ârzû-yı hem-hâb

1866Târ oldı mı olduğun nişîmen
Kim eyledün anda şem‘ rûşen

1867İncitdi mi derd-i dil mizâcun
Kim oldı tabîbe ihtiyâcun

1868Pejmürde mi oldı serv-i dil-cû
Kim cehd ile vermek istedün su

1869Bed-hâh mı etdi kasd-ı gül-zâr
Kim beyle urıldı rahneye hâr

1870Ne bîm ile hıfz-ı gevher etdün
Kim beste-i akd-i şevher etdün

1871Mûcib ne idi meni unutdun
Terküm kılup özge yâr dutdun

1872Her lahza olup güvâh-ı hâlüm
Hâk-i derüne sirişk-i âlüm

1873Mutlak güzer eylemez mi oldı
Menden haber eylemez mi oldı

1874Âyâ ne idi bu bî-vefâlığ
Bigâneler ile âşinâlığ

1875Çekdün yeni yârunı kenâra
Ruhsat mıdur imdi eski yâra

1876Menden idi mihmet ü melâlün
Hoş oldı ola anunla hâlün

1877Men ahd-i vefâya aldanurdum
Ahdünde vefâ ola sanurdım

1878Bilmezdüm ola zaîf râyun
Noksânı ola tamâm ayun

1879Güftârun ola menümle dâim
Gönlün ola özge ile kâim

1880Zâhirde menümle olasen yâr
Bâtında dutasen özge dildâr

1881Senden men olam cihânda bed-nâm
Bir nâm ü nişânı yoh ala kâm

1882Ma‘zûrsen ey nigâr ma‘zûr
Bu devr iledür zemâne meşhûr

1883Gül goncalığında hâr ilendür
Açılsa bir özge yâr ilendür

1884Aslında tiken çeker azâbın
Faslında hakîm alur gül-âbın

1885Ey ârzu-yi dil-i figârum
Kahrı çoh ü mihri az nigârum

1886Ey adı olan vefâda mezkûr
Cismümdeki cân gözümdeki nûr

1887Sevdâ-yı dimâğumun ilâcı
Bâzâr-ı cünûnumun revâcı

1888Sen mihr-cemâl ü meh-cebînsen
Gâyetde latîf ü nâzenînsen

1889Men hâr-mizâc ü hâk-hûyem
Bes tünd-zebân ü tîre-rûyem

1890Sen hâl diliyle eyleyüp âr
Dersen ki sana ne nisbetüm var

1891Men hem sana söylerem muvafık
Kim men sana sen mana ne lâyık

1892Men hod olubem hayâle kâni‘
Sen lâyıkun istesen ne mâni‘

1893Ammâ men ü senden özge çohdur
Kim sözleri bizden özge yohdur

1894Gördükde men eyleyen vefânı
Bildikde sen eyleyen cefânı

1895Âyâ kime bî-vefâ diyerler
Kimün işini hatâ deyerler

1896Yahşi midür eylemek yaman ad
Kim kılmaya kimse hayr ile yâd

1897Sen gerçi dutup hilâf-ı âdet
Bir özgeye bağladun irâdet

1898Çohdur sana men kimi ciğer-hûn
Her kime ki bahdun oldı mecnûn

1899Men kim keseyüm derin selâmı
Senden çekeyüm bu intikâmı

1900Dutmak dilerem senün kimi yâr
Ammâ aceb er senün kimi var