Leylâ vü Mecnûn — 11. Bölüm: Kız İsteme ve Kâbe Yolculuğu

1001Derd-i ezelî devâ bulur mı
Mihr-i ebedî fenâ bulur mı

1002Men şem‘-i serâçe-i firâkem
Sûz-ı ciğer ile hoş-mezâkem

1003Menden dileyen bu sûzı zâil
Bî-dâduma olmış ola mâil

1004Şem‘ün ki hayâtı oldı âteş
Hâli anun âteş iledür hoş

1005Oddan dileyen anun necâtın
Fânî dilemiş ola hayâtın

1006Düşmenliğe dûstlığ kılup ad
Tedbîr-i necâtum eylemen yâd

1007Men garka-i bahr-ı şevk-i yârem
Berhem-zede-i gam-ı nigârem

1008Ancak sebeb-i karârum oldur
Ârâm-ı dil-i figârum oldur

1009Anunla edün bu derde merhem
Urman dahi andan özgeden dem

1010Dersüz mana var dil-rübâlar
Leylî kimi çoh perî-likâlar

1011Bi’llâh demenüz bu harfi zinhâr
Âlemde bir andan özge kim var

1012Bülbül gül içün kılanda nâle
Derdine devâ olur mı lâle

1013Husrev değülem ki mana dilber
Şîrîn ola gâh gâh Şekker

1014Men yek-cihetem tarîkatümde
Tagyîr işi yoh cibilletümde

1015Özrini beyân edüp hem ol dem
Takrîre getürdi bir gazel hem

Bu gazel Mecnûn dilindendir

1016Aşk derdi ey mûalic kâbil-i derman değül
Cevherinden eylemek cismi cüdâ âsân değül

1017Devr cevrinden şikâyet edene âşık demen
Aşk mesti vâkıf-ı keyfiyyet-i devrân değül

1018Şehrden sahrâya bir fark olduğın her kim bilür
Bilmiş ol kim aşk sahrâsında ser-gerdân değül

1019Her kim idrâk eyler öz keyfiyyet-i hâlin henüz
Dûst ruhsârına ayn-ı şevk ile hayrân değül

1020Cânı cânân ittihâdı fâriğ eyler cismden
Cismden âgâh olan cân vâsıl-ı cânân değül

1021Der imiş düşmen ki hem-demdür Fuzûlî yâr ile
Her sözi bühtân ise hakkâ bu söz bühtân değül

Bu Mecnûn atasınun Leylîye hâstârlığıdır ve Leylî atasının Mecnûndan bîzârlığıdur

1022Sâkî getür ol şarâb-ı nâbı
Kim yetdi nisâba gam hisâbı

1023Gam düşmen-i cân-ı mübtelâdur
Def‘ eyeleye gör ki bir belâdur

1024Söz cevherine olan hırîdâr
Bu nev‘ ile germ kıldı bâzâr

1025Kim âciz olup gam içre ol pîr
Mecnûnına kıldı fikr-i zencir

1026Bildi ger olmaz olsa Leylî
Mümkin değül olmağı tesellî

1027Kıldı talebin özine lâzım
Cem‘ etdi eâlî vü eâzım

1028Ümmîd ile bağladı umup kâm
Ol ka‘be-i ârzûya ihrâm

1029Çün Leylî atası bildi hâli
Üydürdi ekâbir ü ehâlî

1030Karşularına olup revâne
Kıldı olarunla azm-i hâne

1031Ehlen sehlen deyüp demâdem
Min kez dedi ola hayr makdem

1032Çün şem‘-sıfat olar oturdı
Bu serv kimi ayağa durdı

1033Ortaya bırahdı dürlü hânlar
Tâ kâm-ı dil ala mihmânlar

1034Olmışdı dolup kebâb ile hân
Cedy ü hamel ile âsman-sân

1035Ammâ aceb er kıla hıred-mend
Ol hânları âsmâna mânend

1036Her kim garazın bulurdı hândan
Bu mümkin olur mı âsmandan

1037Hânlar götürildüğünde ol pîr
Takrîb ile derdin etdi takrîr

1038K’ey kadr ile kıble-i kabâil
Senden kamunun murâdı hâsıl

1039Asl ü nesebüm sana ıyândur
Hükmüm niçe min eve revândur

1040Meşhûr-ı kabâilem sahâda
Ma‘rûf-ı tavâifem atâda

1041Hem var maahbbetümde te’sîr
Hem var adâvetümde teşvîr

1042Ser-defter-i ehl-i rûzgârem
Her niçe desem yüz anca varem

1043Nahl-i emelüm semer verüpdür
Îzed mana bir güher verüpdür

1044Hâla dilerem bu turfe lû’lû
Bir la‘l ile ola hem-terâzû

1045Tâ lû’lû olanda la‘le vâsıl
Terkîb kılam müferrih-i dil

1046Çoh kânlara tîşe-veş yüz urdum
Çoh la‘l hakîkatini sordum

1047Her kânda eğerçi la‘l çohdur
Bir la‘l ki lâyık ola yohdur

1048Bir la‘lün eşitmişem senün var
Kim lû’lüme oldurur sezâ-vâr

1049Lutf eyle inâyet et kerem kıl
Ol la‘l ile dürri muhterem kıl

1050Kılsun güli serv sâye-perver
Olsun güle serv sâye-güster

1051Fehm et sözümi tegâfül etme
Hayr işdür bu teallül etme

1052Ger hâsıl olur bu kâm senden
Her ne diler isen iste menden

1053Anca kılayum sana revân genc
Kim yer yüzin eyleye nihân genc

1054Anca güher eyleyem revâne
Kim bulmayasen ana hizâne

1055Ol serv-i semen-berün atası
Ol genc-i nihânun ejdehâsı

1056Lutf ile dedi ki ey hıred-mend
Men kimi esîr-i dâm-ı ferzend

1057Sen hoş geldün safâ getürdün
Topraklardan bizi götürdün

1058Müşkilce hitâbdur hitâbun
Bilmen nişe vereyüm cevâbun

1059Kurbün bilürem mana şerefdür
Ammâ halefün aceb halefdür

1060Mecnûn deyü ta‘n eder halâyık
Mecnûna menüm kızum ne lâyık

1061Leylî demenem ki nâzenîndür
Bir tîre kenîz-i kem-terîndür

1062Olmaz mı kenîz cins-i merdüm
Yohdur mı kenîze hem terahhum

1063Dîv ile perî olur mı hem-dem
Olmaz sözi açma ebsem ebsem

1064Dîvâneye zâyi‘ eyleme renc
Vîrâne gerek nedür ana genc

1065Tedbîr ile dönderüp mizâcın
Sevdâsınun eylesen ilâcın

1066Leylî anun olsun eyledüm ahd
Var imdi sen et ilâcına cehd

Bu Mecnûnun atasınun hırmânıdur ve Gayr bâbdan tedbîr-i dermânıdur

1067Ol sâhib-i neng ü nâm ü nâmûs
Döndi eve geldi hâr ü me’yûs

1068Mecnûna dedi ki ey belâ-keş
Hâcet biter olmagıl müşevveş

1069Akl ile açılur ol muammâ
Leylîni sana verürler ammâ

1070Şartı bu ki olasen hıred-mend
Erbâb-ı hıredden alasen pend

1071Ref‘ ola alâmet-i cünûnun
Akl ola hemîşe reh-nümûnun

1072Mecnûn dedi ey edîb-i kâmil
Dîvâne-i aşk olur mı âkil

1073Ger mende bu ihtiyâr olaydı
Tedbîrüme i‘tibâr olaydı

1074Evvelden edeb şiâr ederdüm
Temkînümi üstüvâr ederdüm

1075Olmazdı bu hâle ihtiyâcum
Kim ola azâb ile ilâcum

1076Mende bu ilâca yoh müdârâ
Min kez gamum etdüm âşikârâ

1077Yohdur revişümde inkılâbum
Evvelki cevâbdur cevâbum

1078Sen ehl-i hıredsen eyle tedbîr
Tedbîrün ede meğer ki te’sîr

1079Leylîni dahi men etmeyem yâd
Men âkil-i vakt olam sen âzâd

1080Ol pîr-i şikeste-hâl ü hayrân
Tedbîr-i ilâc edüp firâvân

1081Her handa eşitdi bir tabîbi
Gül-zârınun oldı andelîbi

1082İzhâr edüp ana ihtiyâcın
Bîmârınun istedi ilâcın

1083Bîmârına min tabîb-i hâzık
Bir şerbet içürmedi muvâfık

1084Her yerde ki bildi bir nazar-gâh
Varup ana oldı hâk-i dergâh

1085Çoh el götürüp duâlar etdi
Çoh nezr verüp atâlar etdi

1086Re’yiyle melûlin etmeğe şâd
Min pîrden almadı bir irşâd

1087Çoh sihr olunup yazıldı ta‘vîz
Çoh mekrlere dutuldı ümmîz

1088Edilmedi hiç biriyle çâre
Ne çâre kazâ-yı Kirdgâra

1089Bir gün dediler ana ki ey pîr
Âlemde sana bu kaldı tedbîr

1090Kim Ka’beye iltesen esîrün
Ola ki Hak ola dest-gîrün

1091Tavf-ı Harem olsa ana hâsıl
Ser-geşteliğ andan ola zâil

1092Ursa Hacer-i mübâreke baş
Yumşana eğer ola kara daş

Bu Mecnûn-ı bî-çârenün Ka‘beye yüz urduğıdur ve Münâcât ile sevdâsın arturduğıdur

1093Ol pîr bu hayr işe kılup cehd
Mecnûna müretteb etdi bir mehd

1094Aldı anı azm-i râh kıldı
Azm-i harem-i İlâh kıldı

1095Çün Ka‘beye erdi ol nîkû-hûy
Mecnûna dedi ki ey belâ-cûy

1096Dut Ka‘beye rûy tâat eyle
Temkîn ü edeb riâyet eyle

1097Ta‘zîm şerâitin edâ kıl
İhlâs-ı dürüst edüp duâ kıl

1098Ola ki kabûl ola niyâzun
Hak şefkati ola çâre-sâzun

1099Bu yerde kabûl olur duâlar
Bu buk‘ada bahş olur atâlar

1100Kıl tevbe ki ahsen-i ameldür
Cehd eyle necâta kim meheldür