Rubai 68: Toprak doymaz
Dönen feleğe hiç kimse üstün gelemedi;Toprak da insanları yemekle doymadı.
Şair, matematikçi ve astronom
Ömer Hayyam · Şiirleri
1048 – 1131 · Nişabur, Horasan (bugün İran)
Toprak da insanları yemekle doymadı.
Rubai 67: Can göçmeye niyet etti
Zamanın elinden belim büküldü, kat kat oldu;Elimden gelen her iş kötü oluyor.
Rubai 66: Ömür kervanı
Bu ömür kervanı ne tuhaf geçip gidiyor;Neşeyle geçen bir anın değerini bil.
Rubai 65: Biçilip yeniden biten ot değilsin
Mutluluk yolunda koşan bu akıl,Günde yüz kez sana kendisi söyler:
Rubai 61: Damla sedefte inci olur
İnsan, sıkıntı çeke çeke özgürleşir;Damla, sedefin hapsine katlanınca inci olur.
Rubai 59: Yıldızlar da başı dönenlerdir
Bu sarayın sakinleri olan gök cisimleri,Akıllıların şaşkınlığına sebeptir.
Rubai 58: Ömrümüzün ölçeği
Birini getirir, ötekini kapıp götürürler;Sırrı hiç kimseye açmazlar.
Rubai 57: Toprağın kutusu
Yeri, feleği ve gökleri kuran,Kederli gönüllere nice yara bastı.
Rubai 56: Gittiler, gideceğiz
Eskiyip gidenler de bu yeniler de,Herkes kendi muradınca bir tur koşar.
Rubai 55: Her şey önceden düzülmüş
Onu sebepler ovasına sürüp koşturdular,Ama bütün işleri ona sormadan bitirip düzdüler.
Rubai 54: Bir masal anlatıp uyudular
Bilgiyi ve edebi kuşatan o büyükler,Erdemler meclisinde dostlarına mum oldular.
Rubai 53: Bağdat ya da Belh
Ömür sona erince tatlı ya da acı ne fark eder?Kadeh dolunca Bağdat'ta ya da Belh'te ne fark eder?
Rubai 52: Bir rindin seher iniltisi
Bir yudum şarap Kâvus'un mülkünden iyidir;Kubad'ın tahtından ve Tus'un ülkesinden iyidir.
Rubai 51: Dere kenarındaki yeşillik
Bir dere kenarında biten her yeşillik,Sanki melek huylu birinin dudağından bitmiştir.
Rubai 50: Her zerre bir taçtı
Yeryüzü toprağındaki her zerre,Senden ve benden önce bir taç, bir yüzük taşıydı.
Rubai 48: Feleği suçlama
İnsanın yaradılışındaki iyilik ve kötülük,Kaderde yazılı sevinç ve keder için
Rubai 47: Hayat budur
İç, çünkü sonsuz ömür işte budur;Gençlik çağından eline geçen de budur.
Rubai 46: Billur kadeh
Şarap erimiş bir yakuttur, sürahi onun madeni;Kadeh bir bedendir, şarabı da canı.
Rubai 45: Dünya gelininin mehri
Şarap içmek ve sevinçli olmak benim yolumdur;İnançsızlıktan da inançtan da azade olmak benim dinimdir.
Rubai 44: Ay ışığı gecenin eteğini yırttı
Ay ışığı nuruyla gecenin eteğini yırttı;İç, bundan güzel bir an bulunmaz.
Rubai 43: Bana peşin, sana veresiye
Hiç bilmiyorum, beni yaratanCennet ehlinden mi kıldı, çirkin cehennemden mi?
Rubai 42: Cennet avuç içi gibi kalır
Bana derler ki sarhoş cehennemlik olur;Bu yanlış bir sözdür, gönül ona bağlanamaz.
Rubai 40: Beden çadırı
Talihinin kökünden bir ölümsüzlük dalı bitmiş olsa da,Ömür bedenine dar biçilmiş bir giysi gibi otursa da,
Rubai 39: Gül mevsiminde dere kenarı
Gül mevsimi, dere kenarı, ekin kıyısı;Bir iki üç dost ve huri yaratılışlı bir güzel...